Велигденски пости, ќе речеш, луѓето си простувале, пазеле да не направат грев, особено верниците. Што викаше еден мој другар верник, постот не значи дека треба да пазиш само што влегува, туку повеќе што излегува од устата. Денес имавме уште еден доказ зошто фанатизмот и слепото следење на митски легенди е штетно за луѓето. Иако на плоштадот се најдов „пост-фестум“, брзо стигна информацијата што впрочем се случило претходно. А таков весел заминав да протестирам за доброто на град во кој не сум роден и не сум живеел 25г. од моите 25г, живеам само 2 месеци.

Прво, повеќе нема да ја нарекувам полициска држава. На Македонија не ѝ треба полиција за да ги тепа граѓаните. Доволни се шупци и хулигани кои како прво меѓусебно ќе се испотепаат, а потоа ќе го слават нивниот Бог кој пред сѐ, барем од тоа што јас го знам, треба да е симбол на љубов, мир и толеранција. Зошто на плоштадот денес се викаше „Македонија, Македонија!!“ и сакајќи да ги навредат „другите“ им викаа „шиптари“? Кој тоа денес беше против Македонија? Не навлегувам во тоа зошто терминот „шиптар“ го користат како збор со кој би се омаловажиле. Едноставно ме интересира следново. Бог и „архитектонски концепт“ се две различни работи. Не може да се споредуваат како што не можат ни баби и жаби. Ако нивниот Бог е подобар од замислата за подобро архитектонско решение на градот во кој ќе скапат веројатно цел живот цицајќи им го на разни партиски и верски надредени, тогаш нека постапуваат онака како што пишува во Библијата, сакај го ближниот и немој да мразиш. Ајде да речеме дека во Македонија постојат „ѓупци“ и „шиптари“ кои се лошите во филмов, тогаш зошто фрлаат камења, плукаат и маваат врз добрите, т.е. врз Македонците? Та нели цела бела раса започна од Македонците? И каде е сега МПЦ да излезе да ги повика своите офци да се приберат во трлото?

Скопје ќе го биде град тогаш кога Македонија ќе ја биде држава. Голем скептик сум во тоа. Денес замре идејата дека работите сепак можеби ќе одат на подобро, но се роди нешто ново. Сфатив дека во Македонија навистина гори желбата за чиста нација, раса, за едноумие и пластика, за верско еднобоие и фашизам!

Нека биде црквата на плоштад, но пред тоа простата маса мора да сфати дека во удирањето, пцуењето, вреѓањето, каменувањето и мисловното силување нема никаква слава. Каде е славата во фрлање камења по главите на луѓе кои имаат свое мислење? Каде е џентелменството во каменување на девојчиња со свое јас, за разлика од нивното „јас“ исклесано од партиските и црквените војводи? Зошто понижувањето и шамарењето на личности кои не се согласуваат со остатокот претставува чин за величање? Ова е добар пример за тоа што допрва нѐ очекува. Ако не успееме да се пробудиме и запрашаме каде сакаме да живееме, ќе биде касно и тешко за преадаптација. Да бегаме од проблемите е лесно, а да бидеме ѕверови се чини уште полесно.