На 27 септември 1983г. на мејлинг листите осамна порака која значеше револуција во зачеток, иако тоа како и секоја друга прогресивна идеја тогаш наиде на различен одзив во јавноста, гледајќи од денешна перспектива, тоа е една од најзначајните пораки некогаш испратени на мрежата. Имајќи ја во предвид информацијата дека RMS на 3ти јуни ќе гостува во Скопје (да!!), ја формирав оваа содржина за поблиско запознавање со оваа прекрасна личност. Амбициозниот хакер од Институтот за Технологија во Масачусетс, тогаш 30 годишниот Richard Matthew Stallman (RMS), напиша:

Слободен UNIX!
Почнувајќи од Денот на благодарноста, ќе напишам целосен Unix – компатибилен систем наречен GNU (за Gnu’s Not Unix) и ќе го давам слободно/бесплатно (1) на сите кои можат да го користат. Придонеси од време, пари, програми и опрема се многу потребни.

Големината на трите иницијали на Richard Matthew Stallman – RMS, е нешто што би требало да влезе во образовните процеси во секое општество. Неговата идеја подоцна како и секоја друга идеја почна метастазично да се шири до секој млад програмер, до оние кои во тие моменти се осетија засенети зад идеите за затворање на софтверот и претворање на секоја линија код во бизнис идеја и концепт кој на сопственикот би му носел само пари. Во годините кои следеа му се придружија многумина кои ја увиделе важноста на идејата која RMS ја шири, воспоставување на здрав систем за крајни корисници, програмери, па дури до бизнис модел базиран на слободен софтвер дефиниран со четирите слободи, 1. слобода за користење, 2. слобода за проучување и модификација на изворниот код, 3. слобода за редистрибуирање на копии (кои и понатаму ќе останат слободен софтвер) и 4. слобода за дистрибуирање на модификуваните верзии на софтверот. Денеска имаме милиони проекти кои се слободен софтвер, а меѓу нив најпознат е оперативниот систем кој подоцна дојде со спојување на идејата на RMS (GNU) и идејата за пишување на кернел – Линус Торвалдс (Linux) – оперативниот систем GNU/Linux.

Доколку сакаме да ја цениме големината на овој човек, би било фино во кратки црти да ја разгледаме неговата линија на развој до она кое е денеска, еден од најценетите хакери во светот и професионалец кој сѐ уште активно програмира и работи на проекти за креирање слободен софтвер.

Македонската содржина на Википедија за оваа личност вели:

Ричард Метју RMS (роден на 16 март, 1953 година), познат и по својата кратеница “RMS”, е основач на движењето за слободен софтвер, ГНУ (GNU) проектот и Фондацијата за слободен софтвер. RMS е познат програмер и “хакер” и меѓу неговите најважни заслуги се вбројуваат GNU Emacs, GNU C Compiler и GNU Debugger. Тој е автор на ГНУ Општа Јавна Лиценца (GNU General Public License – позната под кратеница GNU GPL или GNU) која е најчесто употребувана лиценца за слободен Софтвер. RMS се смета за еден од оснивателите на концептот на копилефт (copyleft).

RMS е роден во 1953г. во Њу Јорк Сити. Неговото прво искуство со компјутери било додека бил во средно школо во научниот центар на IBM во Њу Јорк. Во текот на летниот период бил најмен да напише нумерички анализи за програма напишана во Фортран. За рекордно време ја завршува оваа задача и осатокот од времето го потрошил на пишување на текстуален едитор во APL. Во текот на претстојното лето RMS пишува и други апликации, препроцесор за PL/I програмскиот јазик (за IBM-овиот System/360). Исто така во овој период RMS волонтерски асистира во лабараторијата на IBM во одделот за биологија каде неговиот професор, забележувајќи ја интелектуалната моќ на RMS, изјавил надеж дека понатамошното проучување на RMS ќе биде насочено во правец на биологијата. За наша среќа тоа не било така. RMS станува дел од лабораторијата на MIT за вештачка интелигенција. Таму станува дел од хакерската култура и заедница.

Кога RMS дипломира на MIT, објавува труд за одржливоста на вистинитоста на вештачката интелигенција (?) со наслов “Dependency-directed backtracking”, заедно со Gerald Jay Sussman. Исто така како хакер при MIT, RMS работел на проекти како TECO, Emacs и Lisp Machine Operating System (LMOS). Во тој период RMS почнува да станува сѐ посвесен за важноста на слободниот пристап до информациите и ресурсите од каде што овие ресурси доаѓаат. Една вистинска приказна за неговото созревање вели дека во моментот кога во MIT забележал дека некој ставил лозинки на нивните компјутери, веднаш реагирал и ги заменил сите лозинки со едноставно стискање на Ентер. На сите им испратил порака „На компјутерите има нова лозинка – само стиснете Ентер“. Сепак, се чини дека целата таа идеја се оформува околу неможноста да направи измени на софтверот кој бил инсталиран на Xerox-овите печатачи. Тоа се споменува во многу негови текстови ширум мрежата:

Хартијата повторно се заглавуваше во новиот печатач кој лабораторијата за вештачка интелигенција при MIT го доби како подарок. RMS, хакерски расположен, одлучи сам да го среди проблемот. И го стори тоа, но не го доби изворниот код на софтверот од XEROX. XEROX ги удри темелите на затворениот софтвер, ја поткопа слободната соработка во програмерската заедница, но и придонесе за создавањето на GNU/Linux.

Во 1971г. како бруцош на Универзитетот Харвард (каде како инжинер дипломира Физика во 1974), RMS станува програмер во лабораторијата на MIT за вештачка интелигенција, што подоцна се ипостави дека е основата на хакерската заедница и култура во светот. Во текот на овие години, познат повеќе под својот псевдоним “RMS” се вклучува во дефинирањето на хакерската култура преку Hacker’s Dictionary, каде што забележува: “Richard Stallman” е моето секојдневно име, може слободно да ме викате ‘rms’”.

Во 80тите години на минатиот век, хакерската култура која дотогаш го окупирала животот на RMS почнала да исчезнува. Важноста за воспоставување на портабилен софтвер кој може да се користи за различни типови на компјутери би значело можност за самите корисници и програмери да го изменуваат изворниот код при што би се оформила база на софтвер кој ќе поддржува многу хардверски платформи. Во тие години, со цел да се воспостави забрана за користење на апликациите на одредени производители, тие започнале да воспоставуваат рестриктивна политика за заштита на нивните авторски права. Таквата идеја не му се допаднала на RMS и во тој период тој започнува да работи на идеја која ќе го ослободни целиот потенцијал на идејата која стои „во главата“ на програмерот и која ќе блесне во моментот кога тој ќе може да го модификува, приспособи и подобри софтверот, преку пристап до извониот код.

Неговиот живот е навистина интересен и тоа не е тешко да се забележи за секој кој се заинтересирал за оваа личноста. Досега може да се насетат досетки кои на светот му го презентираа неговиот личен карактер и однос со луѓето. Неговиот прв кернел (кој сега се вика GNU Hurd), на почетокот се викал Alix – во чест на неговата бивша девојка Alice, за потоа на Craiglist да објави оглас во кој RMS практично бара девојка !! Итн.

RMS е човек чиј постер треба да биде во секоја соба, чија слика треба да биде на влезот на секоја лабораторија ширум светот и чиј збор и дело треба да биде во мислите на секој надежен програмер. Кога не би постоеле вакви личности, светот секако би имал некаков облик, несомнено, но денес технологијата немаше да го има обликот кој и тоа како беше повлијаен од идејата на RMS. Неговото дело е големо и неговиот предизвик за нас, помладите програмери, постојано ни дава надеж дека еден ден – ќе успееме и ќе допреме до местата каде што никогаш не сме допреле, таму каде што информациите себично стојат на дисковите, недопрени и осудени на пропаст. Развивајте слободен софтвер – прекрасни нешта се случуваат.

Ресурси

* Wikipedia
* Lugola Wiki
* RMS Biography

Вчера (вторник, 16/03/2010г) на македонската телевизија, која се нарекува македонска само заради тоа што се наоѓа во Македонија, се емитуваше програмата „Без пардон“, на г-ѓа/ца Анита Петкровска. Во емисијата гостуваа двајца професионалци кои изнесоа свои гледишта кои во најмала рака беа полни со предрасуди, непрофесионални и за луѓе кои нешто повеќе се технолошки писмени – смешни. Проблемот со презентирање на факти кои може се неточни во Македонија не е проблем. Мислам, тоа го правеле уште одамна луѓе блиски на Мајкрософт, на чело со г-дин Илијанчо Гаговски па се до некои други ситни фаци кои го толкувале слободниот софтвер и GNU/Linux (во контекст „линуксот“) како систем со помала софтверска безбедност за разлика од другите неслободни пошироко користени платформи кои компаниите кои стојат зад нив и кои ги претставуваат ги промовираат.

Вчерашната емисија ни даде перспектива за која никој не се сомневал, нештата во Македонија сѐ уште не се сменети и најверојатно тоа нема да се случи за скоро време. И покрај многубројните апели и повици за информатичко описменување на луѓето па и на квази професионалците во Македонија од младите кои очигледно повеќе ги разбираат сите овие работи се чини дека целата работа на заедницата на слободен софтвер во Македонија не вродила со плод кога како референтна точка имаме стручњаци, едниот професор за сертифицирање на борба против хакери, другиот претсавник на министерство кое не успеав да сконтам кое е во текот на целата емисија. Во контекст на сето тоа, македонската твитер заедница помогна да се проследи емисијата онлајн, онака како што доликува во 21ви век. Но сето тоа не беше натпревар помеѓу Македонија и Грција во која Македонија победува и чија победа селекторот на македонските ватерполисти ја посветува „на македонската нација“ (при што се мешаат спортот со политиката – ПАК), ова беше нешто што на многумина им го дигна адреналинот, ги разочара и ги натера да преиспитаат каде живеат. Цела среќа што МТВ овојпат како „помртва никогаш досега телевизија“ уште еднаш ни го претстави своето кретенско лице кое просто говореше „немој да сте платиле радио-дифузна такса!!“. Водителката просто беше легенда во етерот. Нејзините прашања беа нешто слични на прашањата „дали може да забременам после секс со перница“ во корелација на IT и сексуалното необразование, нејзините гости кои таа ги избрала да ѝ го појаснат целиот хаос на Интернет со „хакерштината“ која нѐ демне не беа ништо повеќе од личности кои немаат елементарно домашно воспитување, а камо ли IT образование со своите серитификати. Не се работи за податоците кои овие двајца ги изнесоа, се работи за тоа што нивното чувство дека ги гледа добар дел од македонската јавност воопшто не повлијаило врз изборот на речениците и фразите кои ги користеа за да одговорат на прашањата на водителката.

Не дека сум нешто попаметен, ама кога јас би бил на телевизија во одело, па макар и кај Миленко-пеам-химни-на-формула1-цена-поволна-Неделковски, би знаел дека ме гледа раја и би внимавал шо би зборувал. Не би сакал да ми играат мајтап и за мене да отворат цел таг на Twitter во кој ме исмејуваат и без да го споменат моето име затоа што не би го знаеле (се крие зад маглата на кретенизмот) би ме омаловажувале и дркале анонимно. После тоа, бркањето на „злобните хакери“ не би било ништо повеќе од обична фарса во која страсниот готвач кој има профи блог за готвење ги изгорел палачинките додека најголемите Интернет тролови биле кај него на гости. Простете за речникот што го користам, но досегашното искуство ме научи дека со вакви личности просто не може да се користат поинакви епитети. Еве, се трудам да најдам нешто паметно, но нивното непознавање на елементарна IT култура ме турка на фотелја цело време, не ми дава „да гугнам“.

Во текот на целата емисија се зборуваше за хакерите, за тоа колку злобни, лоши и мрачни типови се тоа. Па за нигерискиот ланец на измами, начините за кражба на информации за злоупотреба на кредитни картички, и секако за тоа како да се заштитат корисниците, при што водителката ко излезена на кафе на широк-сокак си праша „зошто ако Microsoft е толку напаѓан систем не му дадеме шанса на Apple или Linux“. При што предавачот од „Семос едукација“ в очи нѐ бодна со неизречено давање до знаење дека Македонската IT култура се темели на кретени во „туксида“ кои ќе речат „Microsoft е најкористен оперативен систем кој е позаштитен од Линуксот затоа што корисниците на Линуксот не прават редовно апдејти и затоа Виндоусот е подобар од Линуксот“. Почитуван господин чие име не го знам, мене не ме боли тоа што го напаѓете оперативниот систем GNU/Linux (потцртајте со дреч-жолто, тоа е целото име на „Линуксот“). Мене ме боли тоа што вашата игнорантност допира до рајата која е ранлива од неписменост. Немојте да турате латиница во писмото кое на нецелосно описменетата нација му се сервира како глаголица. Тоа му смета на заедницата на слободен софтвер од Македонија која се труди таа писменост дека IT светот не е составен само од неслободниот Microsoft софтвер кој вие, разбирливо, преку вашиот трул бизнис модел се трудите да го оправдате. Дали сте свесни дека над 90% од Интернет нападите од КРАКЕРИ во светот се врз оперативниот систем Microsoft Windows. Од каде оправданоста дека GNU/Linux е најнапаѓан оперативен систем? За таа цел, си земам за право да ви го дадам следниов предизвик: Ќе поставам компјутер со инсталација на оперативен систем од широко-користените крајно-кориснички GNU/Linux дистрибуции како што се Ubuntu, SuSE Linux, Arch Linux итн.

Ви давам за предизвик, пробајте да ја докажете оправданоста на фактите зад вашите зборови и пробијте ја заштитата врз оваа инсталација. Доколку успеете, ќе се повлечам од сите мои слични коментари, ќе објавам извинување со весник до Семос мултимедија и министерството од каде што беше претставникот во емисијата и никогаш повеќе нема да коментирам емисии од овој тип без разлика на омразата, незнаењето, неписменоста и имецилноста презентирани во нив. Но, во спротивно, ќе мора да констатирам дека вие не само што не сте мажи кои стојат зад нивните зборови, ниту пак професионалци кои не си ја знаат работата за која се добро платени, туку ќе мора да констатирам дека вие не сте луѓе со доблест да се одзвиете на основен предизвик и да ја докажете оправданоста на зборовите кои ве прават она кое што вие го предизвикувате – човекот, луѓето.

Господа ква-квази професионалци, Google Chrome не е пребарувач, кај „Линуксот“ не се прават ретко апдејти, напротив, се прават многу почесто него ли кај другите оперативни системи, „Линукс“ не влегува во Македонија благодарение на министерството за информатичко општество, GNU/Linux влегол во Македонија многу порано, порано и од вас, и од оваа влада, и од таа претходната која потпишуваше договори со Microsoft и нѐ оштети сите нас од наш џеб, и од Илијанчо Гаговски и од сите кои сега сето тоа го побиваат. Тоа се случи благодарение на оние кои вие ги оквалификувате како криминалци и малтене технолошки педофили кои мастурбираат на вашите инфантилни зборови – ХАКЕРИТЕ. Како лекција пред спиење би било фино да ги прочитате разликите во термините на „хакер“ и „кракер“. И за крај, битна разлика која „подземјето на интернет криминалот“ ја знае за разлика од министерството од каде што дојде господинот претставник кој седеше на средина, 10% од 100.000 евра не се 1000 евра. Математика, едноставно е.

Почитувани млади и амбициозни корисници на компјутери: Избегнувајте ја „вистината“ која вакви лажни професионалци ја презентираат на наци-телевизии како што е МТВ. Учете ги работите сами, дознавајте ги сами, навлегувајте во нови искуства и предизвици, искусете ја технологијата од прва рака – ХАКИРАЈТЕ и не дозволувајте да бидете манипулирани на тој начин што ќе ви кажат дека хакирањето е зло. Кракирањето Е зло, хакирањето е тоа што овие СЕН-сертифицирани бачковци ги донесе пред широката порта на Ани.

И мене ми велеа дека протестирам за подобро утре. И јас бев теле и ме молзеле. Излегував на улица без да знам зошто и што е лошото во тоа што треба да се воведува настава на албански во Гимназијата во Битола. Не знаев дека се движам во колона на фашисти и националисти, стоев во толпата горд дека ја поддржувам мојата нација и земја. Ама појма немав ни зошто ни како го правам тоа. Возрасните гордо не гледаа и сигурно беа надуени што испородиле такви синови македонски. Знам што сум направил затоа што и јас правев така. Верував на микрофоните и на тие кои денес се инфилтрирани по фотељите верувајќи дека таму стигнале не умилкувајќи им се на нивните богови од партиите. Протестиравме против цела нација и по „Широк сокак“ викавме „Смрт за Шиптари“ и „За шиптари гасна комора…“. Најлошо е што се движев во толпа од редица постари другари кои не ми кажаа дека тоа што го правам ќе предизвика војна. Никој од возрасните не го застана решителниот 17 годишен младич да му каже дека повикува на крв.

Една години подоцна се случи војната во Македонија. И после се облекувавме во шарени алишта и со гитари свиревме во парковите и го прекршувавме полицискиот час. Џабе. Пак имаше полициски час. И кога ќе го отворев прозорот низ него не влегуваше мирисот на липа, влегуваше солзавец. Долго не бев свесен дека сум придонел за војната во Македонија. Сигурен сум дека ретко кој и е свесен.

Затоа, ви велам. Знам како се чувствувате. Дека утре ќе одите по плоштадите и ако треба за партијата и за Македонија ќе дадете 3 литри крв. Знам затоа што и јас правев така. Но тогаш немаше кој да ми каже дека ќе биде војна. Овојпат протестирате против оние чија раса ја сметате за почетокот на расите и нациите. Знам дека Ве лажат и дека се плашите, затоа што и јас правев така. До пред 2001ва. Потоа сѐ се смени.

Денес сабајле фино ме пречека една порака на е-пошта, па за да не ја фовродирам и да изигравам спам-колектор, ја пренесувам на блогов (извор):

Во солидарност со востанието во Грција, стануваме за нашата СЛОБОДА!

ЗОШТО ГРЧКИОТ НАРОД ИЗЛЕЗЕ НА УЛИЦА?

Грчкиот народ протестира затоа што живее во тоталитарно општество. Затоа што главен политички актер им стана полицијата, а главна акција – апсењето и судењето и убивањето невини деца. Протестираат затоа што богатството на шака луѓе значи крпен живот за мнозинството. Затоа што профитот на газдите од Атина и Солун значи крв и пот и сува корка леб за работниците ширум цела Грција. Студентите протестираат затоа што државата и бизнисот мешаат прсти во образованието. Многумина протестираат против тоа што грчката влада константно води националистичка и крстоносна политика. Малцинствата не се признати, а поповите сеприсутни и семоќни. Протестираат зошто живеат во милитаризирано оштество кое ги потсеќа на хунтата. Затоа што војска има на секое ќоше, дури и во странски мисии. Протестираат затоа што наместо владата да им ги решава проблемите, им мачка очи и ги труе со апсурдниот спор со името со нивниот сосед, Македонија. Наместо да им бере гајле за иднината, владата се уште води залудна битка за славната историја, и за пар симболи. Протестираат затоа што не живеат добро. Затоа што им е преку глава од тоа некој да ги манипулира и злоупотребува. Нивните причини се и наши причини. Наши, човечки. Затоа треба да бидеме солидарни.

А ШТО Е СО ПОРОБЕНАТА МАКЕДОНИЈА?

Македонскиот народ живее во тоталитарно општество во кое главни актери се алфите, ЕБР, полицијата.. свежа е крвта на Трајан Беќиров, свежи се сеќавањата од упадот во “Процес”, за секојдневните спектакуларни апсења и наводната борба со криминалот не мора и многу да се говори. Згора на тоа секакви забрани, банални казни, со никако ефект.

Во Македонија не само што од ден на ден се зголемува јазот помеѓу оние коиимаат и оние кои крпат од ден на ден, туку и активно се лимитираат работничките права. Новиот Закон за работни односи буквално го третира работникот како пониска форма на постоење. Студентските проблеми во Македонија се најочигледни од се’.Јавнообразование кое чини баснословни суми, а е неквалитетно, руинирани студентски домови, ретроградно партизирано студентско раководство, замолчување на студентските медиуми, немање никаков обѕир за прогресивните идеи. И т.н. Агенција за млади и спорт која шири национализам, како капак на се’. На целата мака, и во Македонија се води крстоносна политика.Наместоцарството небесно, Црквата брка политика и бизнис. И тотално непотребно фрчат крстови на сите страни, се заговараат цркви на сред плоштад и се’ тоа со народни средства. Македонија нема воспоставено контрола над целата своја територија,но гоослободува Ирак (бар се повлекуваме). Соучествува во криминалот на НАТО во Авганистан. Купува оружје како да се спрема за војна. А Македонија се соочува со милион други проблеми.Јавното здравство е тотално руинирано. Животната средина е тотално загрозена од топилници, рафинерии, медицински отпади, но полицијата тренира строгост на оние кои плукнале на улица. И така натаму.
Но се’тоа се заборава,затоа што се чини единствен приоритет е”борбата за идентитетот”. Добро, кој нормален и самосвесен субјект си докажува сам себе и на другите кој е, и што е? Наместо да се решаваат проблемите, се замотува и одмотува клопчето за името, тотално без никаква концепција, а во исто време штетно за националните интереси. Наместо да се бара вистината во подоброто утре, вистината се бара во Каменот од Розета, Хунзите, Александар Велики. Никој и не е свесен дека утрешниот ден ќе дојде многу побрзо од што се очекува.

Утрешнината доаѓа во Грција. Народот се бори за своите правдини.
За нашите правдини. Затоа треба да се стане и да се даде поддршка! Да живее слободата!

Препрати го овој маил на сите контакти што ги имаш и подржи ја кампањата за анти-полициска држава што ја води народот на Грција! Стоп за милитаристичкиот режим на владеење и во нашава држава!

Подджано од младината на Република Македонија и секој логичен граѓанин.

Мислам дека фали мало објаснување околу тоа на што работи Лугола последно време. Јас пред 1 месец иницирав идеја да се изработи дигитален зин (ezine) со можност за печатење (50тина примероци), и како иницијатор на приватните ресурси на Лугола дадов објаснување за тоа што е целата идеја. Како име за магазинот предложив да биде Лугархија, комбинација од Лугола и Архија (не Анархија! ебави фаците глупи!).

Текстовите за првиот број се спремни. На сајтот на зинот има и одбројување :) веќе договоривме и пијанка за тие шо ќе се Битола тој викенд, па остана уште да ги информираме останатите од заедницата за ова. Со оглед на тоа што не следам ossm-members листа, од објективни причини познати на сите (па и на тие што следат), Виктор се обиде да ја информира заедницата за што станува збор. Прво, очекувано не беше кажана пофална реч, туку веднаш критика, што мене ми е скроз ок знајќи ја нашата заедница. Не ми е гајле за тоа, но потоа се смеша една друга тема која можеби нема врска со слободен софтвер и која требаше да одговори на прашањето „Зошто Анархија?“ Еве јас ќе одговорам. Името Лугархија во буквален превод би значело „Владеењето на Лугола“ или „Лугола владее“ (αρχία – владател). Зошто мотото на зинот е „дигитална анархија?“ Искрено така испадна, никој од нас немаше ниет да воведува анархија како политички правец во нашето движење за слободен софтвер. Но она што стои длабоко зад идејата на Лугархија е фанзинот „Informal“ што во 2 броја го издававме во средна школа, дури имав направено интервју со Ристо факинг-џанки Вртев :) (не дека се гордеам, ја потенцирам сериозноста на намерата). Informal беше анархистички фанзин кој го вадевме само јас и една моја многу добра другарка чисто партизански, со пари донирани од нас. Од тука произлезе мојата желба да ја обновам таа идеја и да создадеме фанзин за слободна и хакерска култура. На листата исто така провејаа и глупостите кои ја окарактеризираа анархијата како безредие. За ова нема да коментирам, само ќе посочам текстови каде може да прочитате што е Анархија. Да се каже дека анархијата е безредие, па и да се каже „што ќе ни е безредие во слободниот софтвер“ е идиотштина. Sorry али ако мислите дека анархија е безредие тогаш сте ИДИОТ :( Дури и имбецил.

Искрено зинот кој ќе го вади Лугола и кој ќе се вика Лугархија, се додека членовите што останаа не одлучат поинаку (за што имаше гласање) нема никаква политичка конотација. Анархија е политичко-социолошка доктрина која и тоа како може да се вклопи во целото движење за слободен софтвер, но овојпат ние тоа не го правиме со стриктна цел да воведуваме анархија во ова општество на кое му треба толку многу работа за да дојде до предворјето на Анархијата. Лугархија како медиум ќе го користиме за да ги кажеме нашите идеи и видувања, онака како што сметаме дека треба да се кажат, слободно и без цензура. Се надевам дека сега на сите ќе им е јасно што ќе е нашиот магазин и од каде дојдоа сите побуди на бунт во делувањето како активисти. Да, Анархија во мојот речник е синоним за слобода!

Така ми рече еден другар кога реков дека Манаки дефинитивно почнува да преоѓа во Скопје. Мене ми е скроз Ок идејата во Битола да постои фестивал како Манаки. Впрочем на секој прост Битолчанец кој ќе каже „да бе брат, Манаки фестивалче ти реков ми рече убо е да е во Битола“ му се допаѓа идејата да има фестивал од овој ранг во Битола. Скопје си има филмски фестивал и тоа е исто така супер идеја. Во изминатиот период, како што му личи на градов, испаднаа 3423 теории на заговор, некои забавни, некои заборавени, некои почнуваат да се потврдуваат.

Да расчистиме неколку работи, не сакам да испадне дека ја уништувам целата атмосфера за враќање на фестивалот во еден од најмртвите градови во Македонија, значи сум ЗА да се врати фестивалот во Битола, ако претходно (значи отсега иаме 1 година) исполниме неколку клучни услови тоа да се стори. Кога во средно одев на фестивалот беше права уживанција да влегувам низ триста други влезови, кои не се главниот и официјалниот влез. Ресторанот, бината, малата сала. Но тоа не го правев за да не платам. Не беше скапо впрочем па и не бев клошар во средно да неам да дадам 100тина денари да влезам да го гледам „Граѓанинот Кејн“ или „Божјиот Град“, или да го ѕирнам Мајкл Јорк. Како и да е, во подоцнежните години, кога станав нешто посериозен сфатив дека кога одам на проекција на фестивалот во Центарот за (тоа е центар за се само не за) култура, освен студенилото на салата и миризбата на застоено, старо, крцкањето на горната врата (кај шо седи „светлото“) и ѕвонењето на телефонот во канцелариите (онаков ЅЅЅЅРРРРН стар телефон шо те вади од ум) и уште 4ца други гледачи, немаше никој друг. Серев, серев дека тоа е лоша слика за фестивалот, ама шо можев да направам, па по некое време исклулирав и престанав и јас да одам. Лани и оваа година воопшто нема да го посетам фестивалот од две едноставни причини, лани поради тоа што никој (пази: никој!) не сакаше да доаѓа со мене (што не ме аболира од потребата да одам), а оваа година еве во знак на протест, но не кон Вардар Филм, Курдерес Лента или whatever продукција, туку во знак на протест кон БИТОЛА. Битолчани последните години се жалеа дека картите им беа скапи, ќе се качеа „на Антена“ за да добијат гратиси за отворањето и затворањето, и комплети за сите проекции. Не покажаа дека го поддржуваат фестивалот. Често пак, проекциите биле бесплатни па салите биле ПРАЗНИ! Можеби, велам можеби, салата каде се проектираше студентската програма беше нешто позабавна (оваа година дали има воопшто студентска програма?) но се останато беше too good to be visited за нашите горди сограѓани сељаци. Затоа јавно прашувам, ако на Битолчани не им треба фестивалот, зошто сакаат сега „да ни го вратат“? После тука се надоврзува политиката. Шпекулациите водат кон тоа дека нинџата од Скопје бил некој си кадар на СД-факинг-СМ, а нинџата од Битола е никој друг туку нашиот градоначалник, Талески од ВМ-факинг-РО. Тоа дава слика дека овие две фаци се препукуваат по точно одреден редослед на инструкции дадени од „некои си“. Неодамна пак разбрав и дека се работи за „заедничко масло“ за префрлање на фестивалот, со тоа што градоначалникот на Битола догодина како реакција на „кражбата“ ќе отвори „филмски град“ со нов фестивал, за што ќе добие плус на рејтинг и веројатно поголема контрола врз фестивалот кој уште пред 10тина години го презеде „Вардар филм“ (за ова не сум 100% сигурен, поправете ме please).

Овие шпекулации ги спомна и најголемата брука што се поврзала со зборот „култура“, поранешниот министер за култура господичниот Благој Стефановски на неговото дебилно излагање пред камерите на една локална телевизија во Битола. Мене искрено, ми се чини дека Манаки е историја, но ако некој сериозно настојува да се вклучи во борба за враќање на фестивалот, преку медиумско покровителство (блогови, флаери, плакати итн итн..) ќе го поддржам. Гледам дека тоа веќе почна, па да, ќе го поздравам како добар потег и амбициозно велење „не“ на говнариите на државата (да, ова пак е дебело масло на државата (не на владата (не на ВМРО! аман))). Условите под кои фестивалот би требало да се врати се:

• битолчани да почнат да мислат пред да скокнат. Да си го поддржат фестивалот кој нели е симбол на градот со тоа што ќе го посетуваат и поддржат на 3 миљарди начини кои тие ги сметаат за соодветни (бидејќи штом веќе протестираме значи имаме што да понудиме како решение, не?) или пак ќе ги одреди организаторот во склад со целта на фестивалот (во што се сомневам длабоко).
• отворањето на фестивалот да биде достапно САМО и САМО за студенти од релевантните студентски установи, а не за фаци како претседателот на државата и градоначалникот на Битола и нивните лигави поттрчковци кои сакаат да бидат видени, а не ни знаат каде се.
• проекциите да бидат бесплатни за сите и да се постават ефикасни контролори на редот и мирот во салата со што би се контролирал квалитетот на публиката, а не теткици со миничи шо се прчат мислејќи дека се стујардеси.
• Зошто во Битола нема кино out of Manaki schedule?? Битола да отвори Кино кое ќе го доловува трипот на Битола како град на филмот во текот на целата година, не само за Манаки. Под хитно!!!

Ако овие неколку работи ги средиме, барем ќе имаме фаца да си го бараме фестивалот назад, засега мислам дека колку и да лаеме, ќе лаеме на погрешна врата (не велам за џабе, само на погрешна врата). Еве и еден мал предизвик: ако в година во Битола се случи нешто што во името ќе содржи „филмски град“, а нема да е поврзано со Манаки, тогаш ќе знаеме кој е виновникот за сето ова. Ако пак градоначалникот успее да „го врати“ фестивалот, ондак сите теории пропаѓаат во вода, што би се рекло, што побрзо го направи тоа, тоа подобро за него и неговиот град.

За крај, би споменал уште еден мал податок кој повеќе ќе го поставам како прашање. Имено, според моите информации овогодинешниот добитник на фестивалот „Браќа Манаки“, чешкиот директор на фотографија Мирослав Ондричек, во Битола бил пречекан од некоја од службеничките блиски на кабинетот на градоначалникот, НО НЕ и од самиот градоначалник. Би сакал некој да ја демантира оваа информација и да каже дека не е вистина, ако е вистинита, тогаш.. јебеш Манаки.

Почитувани корисници на слободен софтвер,
гикови, активисти, песимисти и квинслинзи:

Од денес официјално ја прогласуваме за активна новата Лугола 2.0. За таа цел, би сакале да Ве запознаеме со нашата идеја за новото функционирање на групата. Можеби повеќе нема да делуваме како GLUG, можеби ќе делуваме позатворено од порано, нема да имаме редовни физички состаноци, но сето тоа ќе го правиме за подобра кооперативност, организирање и делување. Состаноците на Лугола последно време не беа воопшто продуктивни. Не се исклучени засекогаш, се разбира од време на време се собираме и дружиме низ дискусија за нашите планови како активисти за промоција за слободен софтвер. Она што е најкорисно и јасно како солза, е тоа што во Лугола се исфилтрираа активистите кои останаа доследни на својата идеологија. Не се работи за лични интереси, Лугола не е компанија, регистрирано здружение и сл., едноставно се работи за интересите на сите корисници на слободен софтвер. Во Лугола останаа 10тина души кои радо ќе работат на заживување на заедницата во Македонија, имајќи во предвид дека ситуацијата не е баш најдобра. Не ветуваме реформи, обнова во 1205 чекори или острови и територии, она што го ветуваме е дека во иднина Лугола ќе работи во името на идеологијата и движењето на слободен софтвер само и само за корисниците на слободен софтвер, служејќи ги нив, помагајќи им нив, дружејќи се со нив. Можеме да бидеме сите една голема заедница и едно цврсто јадро на хакери кои ќе делуваат во правец кон кој цели Лугола. Истовремено Ви ветуваме дека никогаш нема да го игнорираме Вашиот повик за помош и поддршка.

Во нашата заедница има многу квалитетни корисници на слободен софтвер, хакери, активисти и поддржувачи на нашите активности, би било нефер кон сите сето тоа да го оставиме само за нас. Што би било доколку сето зlнаење што го поседуваат програмерите во Македонија да го чуваат само за себе кога развиваат софтвер? Или која е поентата да се остави сето тоа кое го поседуваме сите ние да остане неискористено во себичноста и желбата знаењето да остане затворено само за нас? Затоа ќе се обидеме да се свртиме повеќе и кон производството на слободен софтвер, врз основа знаењата кои ги има меѓу корисниците во нашата заедница, централизирајќи ги софтверските проекти на еден заеднички софтверски тракер, каде корисниците ќе може најлесно да дојдат до саканото решение за даден проблем.

Новитети кои ќе произлезат од обновата на Лугола се:

1. eZine на Лугола: месечен магазин во кој ќе се објавуваат содржини со најразлични тематики, од активистички па се до упатства и реализација на идеи, можеби и решавање на конкретни проблеми
2. Библиотека на Лугола: нешто како библиотеката на „Слободен софтвер Македонија“, Лугола организира месечно (или годишно, во зависност од можностите на корисниците) донирање на средства од самите активисти во Лугола, со што ќе се овозможи фреквентно купување на компјутерска литература, според потребите на донаторите и Лугола во целина, која ќе се позајмува на сите кои ќе побраат дадена книга (секако со скромна гаранција дека книгата ќе ја вратат). Има 3 начини да помогнете во реализирањето на оваа идеја: 1.) преку еднократно донирање на средства чија висина ја одредувате Вие. Доколку донирате за Библиотеката, предлагате книга која Вие би сакале да биде дел од неа. 2.) секој месец донирате по 150 денари за реализирањето на оваа идеја со тоа што во моментот кога ќе се прават нарачките ќе дадете предлог за купување на книга/и, 3.) еднократно донирање на 1800 денари, што впрочем е вкупниот износ за сите 12 месеци.
3. Блог на Лугола: место каде што ќе се објавуваат личните мислења и слободни упатства (кои ќе одат и на Вики за слободен софтвер) на активистите од Лугола.

Работиме врз организирање и на уште неколку други идеи. Доколку Вие сакате да ни помогнете овојпат ќе треба да покажете дека сте сериозни во таа намера. Ќе дојдете на некој од настаните што во иднина ќе ги организираме, ќе делите дискови, летоци и други пропагандни материјали. Така ќе сметаме дека сте дел од Лугола и ќе бидете регистрирани на сите онлајн ресурси кои групата ги користи за организирање и ид кои не сите се јавни. Или донирајте. Барем за нас знаете дека парите нема да ги искористиме за одмор на Фиџи, финансиите повторно ќе ги искористиме за Ваше добро. Така ќе знаеме дека сте дел од Лугола.

Во ладното утро на денот на слободен софтвер во Битола и заоѓањето на светскиот ден на слободен софтвер, Ве повикуваме да преминете кон користење на слободен софтвер, слободни технологии и да ја поддржите слободната култура, започнувајќи со само-иницијатива која светот ќе го направи поудобно место за живеење во кое ќе завладее знаењето за тоа што стои зад технологијата која ја користиме секојдневно.

Почитувани деца,

Вие сте нашите татковци. Во средно ме учеа дека Вие сте татковците на човештвото. Некогаш си мислам дека човештвото добива лош татко. Некогаш пак гледам малку надеж во лудилото и сфаќам дека секогаш ќе има пар лудаци повеќе кои ќе го движат светот напред и кои ќе помагаат работите да опстојуваат, оправдувајќи го мојот бунт и бунтот на илјадници други. Кои ќе кажат „не“ ако не се согласуваат или кои ќе кажат „да“ кога нивното сфаќање за работите се совпаднат со кажаното и стореното. Од оваа година, почитувани, почнавте да учите Веронаука. Некои ми велат дека е изборен предмет, затоа чичо Александар, без 4 дена 25-годишен, сака да Ве посоветува:

Ако сте муслиман, учете ја Вашата вера во Вашите џамии. На училиште искористете ја приликата да ја научите културата и верата на Вашиот брат, Христијанинот. Ако сте христијанин, не значи дека сте супериорен во оваа мнозински-христијанска држава. Изберете „Ислам“ и учете ја културата и обичаите на муслиманите. Само така ќе овозможите подобро татковство и меѓусебно разбирање. Така Вашите деца кога ќе го чујат оџата како пее нема да пцујат по него, туку ќе го сфатат како личен избор на илјадници верници, и кога ќе ги чујат камбаните од црквата нема да земаат пушки и пиштоли и да се спремаат за божјата војна. Идеално би било доколку Вие како луѓе оформите свое сфаќање за животот и верата. На почетокот од средношколските години бев фанатичен христијанин. Но верата не ми даваше одговор на прашањата кои произлегуваа од мојот прекрасен ум. Ми правеше забуни и проблеми. Затоа одлучив патот да го одам сам и тоа пешки. Читајте и интересирајте се за сфаќањата на Вашите соседи, на тие со кои ја делиме земјава. Одете контра одлуките на државата која вели дека треба да се учи веронаука за да се задржи влијанието на црквата врз народот. Црквата е таа која ќе Ве учи за десетте божји заповеди? Што останува друго? Бараба да Ве учи за правичното судење во земјата? Одете контра одлуката на државата и изберете ја културата на разликата. Немојте да се гадите ако некој христијанин одлучи да изучува Ислам, не го каменувајте муслиманот кој одлучил да учи за Христијанството. Не ги прогласувајте за еретици и неверници, не ги плашете со бесмислици дека ќе одат во пеколот и рајот. Дајте им го рајот додека се овде. Човечкиот живот вреди овде. Почитувајте го изборот и раѓањето на луѓето од другата вера, само така ќе сфатам дека одлуката да се учи Веронаука е исправна и оправдана.

Сакај го ближниот свој како самиот себеси.

Часот е 00.33 и не можам да заспијам, па така ми текнуваат глупости и по нешто интересно. Се мислев за нешто што од порано сакав да го обработам на блогов секако инспирирано од слободната култура која се трудам да ја форсирам како знаам и кај ќе стигнам.

Корисниците на слободен софтвер или тие што се разбираат во компјутери нешто повеќе од „студентски прашања“ знаат дека кога станува збор за GNU/Linux, не можат да се сетат на нешто конкретно затоа што постојат милион дистрибуции кои ја прават одлуката за тоа што да се користи потешка, но од друга страна имате слобода да изберете различна дистрибуција за речиси секоја различна намена. Така имате Ubuntu GNU/Linux за корисниците на GNOME и Kubuntu GNU/Linux за корисниците на KDE. Имате Dreamlinux за мултимедијални корисници или Gentoo за напредни корисници кои сакаат да имаат целосна контрола врз софтверот што го користат (врз неговата оптимизација). Сѐ разбира, не значи дека ако Ви затреба програма за уредување звук мора да инсталирате дистрибуција за таа намена. Сиот слободен софтвер што постои денес можете да го користите во секоја GNU/Linux дистрибуција, да ја инсталирате саканата апликација преку системот за справување со пакети на Вашата дистрибуција. Кога почнав да користам слободен софтвер, тоа не го направив затоа што знаев што правам. Не го разбирав концептот за слободен софтвер. Не ни знаев дека има воопшто концепт. Знаев дека станува збор за нешто различно. И баш околу тоа е и идејата. Зошто дел од луѓето сакаат да прават работи што се различни од тоа што го прави мнозинството. Речиси секогаш кога толпата ќе тргнеше нагоре јас сакав да одам надолу. Тоа често ме носеше во заебани ситуации кои неоправдано ги форсирав до тотален дебакл, но некогаш ми го правеше животот поинтересен. Секако дека не би било ок да се шеташ гол во куќа каде живеат калуѓерки, но од друга страна би било интересно да си облечен како калуѓерка (монах, whatever), во куќа во која сите се пашаат со голи газови. Така бидна и со системот. Некој спомна дека е кул, дека
е ти реков ми рече, па почнав да го користам. Сега причината и потребата од бидување различен избледе, па еве по некое време повторно се навратив на тоа. Помудар и покул, се прашувам дали денес уште постојат луѓе, особено од младите, што би користеле слободен софтвер, само затоа што тоа е различно од тоа што го користат останатите? И најверојатно одговорот е големо ДА, што во секој случај е лоша причина за користење слободен софтвер. Зошто?

Би рекле дека е добра причина затоа што се добиваат повеќе корисници, што мене воопшто не ми е гајле затоа што тоа што го промовирам јас не го правам од лични интереси и дека ако денес „добиеме“ 2ца нови корисници акциите наеднаш ќе рипнат 2%, туку од желбата да му помогнам на комшијата. Значи дали еден или милијарда корисници на GNU/Linux, најверојатно нема да ми значи ништо, сѐ додека постои сѐ она што јас го користам и ми е потребно. Тоа ја исклучува таа причина, дека горенаведениот мотив за користење слободен софтвер е позитивен. Тогаш кој е негативен? При изборот да се користи слободен софтвер само затоа што останатиот дел корисници не го користи, луѓето воопшто не гледаат што користат. Дури и не сфаќаат што користат се додека имаат инсталирано Ubuntu или Mandriva или Archlinux (итн. овие се споменати само како пример). За голема жал на љубителите на 90% од дистрибуциите, денес користењето на ред дистрибуции кои впрочем дистрибуираат НЕслободен софтвер врз слободна платформа е од голема штета за целиот екосистем распространет низ целиот свет и составен од хакери, корисници, компании и сл. срања. Најголем дел од дистрибуциите како дел од пакетот/ите за самото јадро (Linux, www.kernel.org) дистрибуираат неслободен софтвер, како неслободни драјвери, фирмвери итн. Дополнително се влошува ситуацијата кога самите корисници инсталираат неслободен софтвер тргнувајќи од неслободните драјвери за графички картички (кои масовно се инсталираат), па се до глуп софтвер од редот на Skype, Flash и сл. Која е тогаш поентата, да користиме слободен софтвер, кој не е целосно слободен?

Јас секако дека не користам АПСОЛУТНО слободен софтвер. И тогаш кога би можел, на хардверот кој го користам, тоа е невозможно. Биосот не е слободен и некои други ‘uCode’ (фирмвери) во самиот хардвер. Исто така користам уште два други неслободни пакети, iwlwifi-ucode (фирмверот) за да може да ми функционира мрежната за безжична врска, користам и Flashplugin затоа што со Gnash можам да гледам само 1% од видеата на Интернет (иако има речиси целосна компатибилност со видеата на Youtube, Gnash е лош за останатите сајтови). И во ред, без Flash се живее (со оглед на тоа и што не развивам Flash софтвер), но без фирмверот едноставно не се може, затоа што треба да се лишам од мрежната. Битно се обидов да направам жртва и се ослободив од Skype, од mp3 музиката, дури користам и генерички драјвер за мојата глупава ATI x1300 картичка, следејќи ја идеологијата која ја прифатив и на која сум доследен.

И така доаѓаме до уште еден скромен заклучок. Можеби сето ова го правиме поради тренд. Јас искрено го правам поради философско-политичките ставови кои ги имам кон компјутерската технологија. Се радувам кога некој го прави онака исконски (користејќи gNewSense и сл. слободни
дистрибуции поддржани од FSF [fsf.org]), но се гадам од луѓе што сакаат да користат GNU/Linux само за да го наполнат со неслободен софтвер и да ги реализираат идеите на компании и здруженија кои промовираат неслободни дистрибуции, што доведува до користење на голем број
неслободни пакети.

Каде би бил јас? Во тие кои користат 2 неслободни пакети, едниот ради потреба, другиот ради  потреба од уживање (музика,видео). Крајната поента е дека идеалната замисла ја применуваат мал број корисници, веројатно тие во круговите на RMS и симпатизерите на неговата кауза. Не е апел ниту обид да карам некого, велам, истото го правев и правам и јас, некој станува свесен порано некој покасно. И секако, сето ова може да се примени врз било која друга идеја. И тогаш кога би шетале голи во куќа со калуѓерки, џабе би било на половината да ставиме крпа.

Врски:

• https://bugs.launchpad.net/ubuntu/+source/gnuplot/+bug/195111
• http://www.desktoplinux.com/news/NS7895189911.html
• http://www.desktoplinux.com/news/NS7506163557.html
• http://www.linux-watch.com/news/NS3364701970.html
• http://boycottnovell.com/2006/12/23/ubuntu-no-blobs-by-default-petition/

„Блок“ е бесплатно списание со социјални и активистички содржини кое излегува од НВО „Форум на Млади“ од Битола. Во следниот број треба да се појави мој текст на тема „хакерџии“ :)

Многумина денеска се изјаснуваат како програмери. Но не се. Многумина денеска се декларираат за хакери. Тоа се најмалку. Што направиле тие? Многумина сакаат да се револуционери, да ги направат работите подобри, светот да функционира подобро, но слепо ги прифаќаат навиките и принципите што им ги нуди лагата дека мнозинството е секогаш во право. Светот во минатиот век се смена. Промените се случуваат секој ден. Луѓето велеа дека компјутерот нема никогаш да стигне во домовите на обичниот човек. Тоа денес е смешно. Работите се менуваат секој час. Младите надежи кои прават атомите да вибрираат се мета на простите етикети како „криминалци“ или како „прекршители на законот“. Светот стана поле во кое индустријализацијата доби ново име, технологија. Киберпанк ера во која технологијата стана информатичка технологија во која сѐ зависи од нејзиниот развој. Што правиме, што гледаме, што слушаме, облекуваме и посакуваме. Сѐ зависи од битовите податоци кои непрестајно врват низ мрежата од мрежи од мрежи. Некои луѓе се обидуваат тоа да го спречат. Да ги оцрнат тие кои овозможуваат податоците да патуваат неволно. Некои сакаат да ги сечат во корен луѓето кои ја создале и кои ја одржуваат мрежата. Сакаат да ги уништат хакерите.   

Мејнстрим медиумите, постојано прават погрешно претставување на терминот хакер пред очите на простата маса што ги прати. И повеќе од битно е да се знае значењето на терминот хакер и што сѐ може да се поврзи со ова именување на оние кои со него се идентификуваат. Иако во нашето општествено уредување овој термин најчесто насочува кон злобни личности кои сакаат да нанесат штета на нечија системска инфраструктура, припадниците на заедницата на програмери на слободен софтвер сакаат да го привлечат вниманието на целата јавност, а со тоа и на медиумите и да дадат правилно или приближно толкување на овој термин со неговата суштинска вредност. Ако хакерот се дефинира како личност која е склона кон решавање и изнаоѓање на решенија за природно или вештачки создадени проблеми, тогаш може да кажеме дека хакер е секој човек кој во историјата бил склон кон оваа активност. Без разлика на тоа дали човекот во историјата бил музичар, сликар, актер или програмер, врз него може да се прилепи одликата хакер доколку тој со неговата работа придонел за општото добро на луѓето во светот, преку што се доаѓа до заклучокот дека хакер е човек кој прави општеството да функционира подобро овозможувајќи му на сите кои се дел од општествениот поредок во одделни земји во светот, да уживаат во неговите решенија. Сепак, во денешното технократско општество терминот хакер најчесто го врзуваме со личност која се бави со технологија, особено кој гледа интерес во развивањето на компјутерски решенија за проблемите со кои корисниците секојдневно се соочуваат. Постојат програмери кои развиваат софтвер и кои се навистина добри во тоа, но хакерот најпросто кажано е програмер кој развива слободен софтвер и кој навистина е добар во тоа.
Постојат милиони мали проблеми кои чекаат некој да ги реши. Хакерите се тие кои ја искористиле мотивацијата од секојдневието за решавање на проблемите кои можат да му помогнат на човекот да живее подобро. Тие го ценат времето кое другите го поминале врз решавањето на други проблеми и ги користат придобивките од таа активност. Тие ги споделуваат нивните трудови со остатокот од светот, не сакаат друг да работи на истиот проблем повторно, непотребно трошејќи дел од нивното време за решавање на проблеми кои веќе се решени. Хакерите веруваат во својата способност. Знаат дека знаат. Знаат како нивниот систем функционира, знаат како да го направат подобар и како да им ја воочат на другите можноста за подобро функционирање на технолошките уреди. Иако честа мета на потсмев и отфрлање, хакерите се интелигентниот слој во општеството.

Правењето на разлика помеѓу терминот хакер и кракер може да се прифати едноставно доколку ја разгледаме мотивацијата на процесот кој поединец со одредено знаење го направил. Денес и не е тешко да се пробие некој сајт, да се пробијат заштитените безжични мрежи, постојат алатки чие користење најчесто доаѓа до израз кај т.н. script kiddies или игноранти кои знаат како да ги користат но не знаат како функционираат истите. Иако алатките се напишани од генијални умови, крајната цел најчесто е во рацете на кракерите. Доколку овие алатки дојдат во рацето на личности на кои им се крева адреналинот од направената штета во инфраструктурата, без притоа да се потенцира причината и поентата на нападот велиме дека дошле во рацете на кракери. Хакерот има мотив, има цел, знаење и порака. Хакерот не прави штета врз платформите кои ги експлоатира и знае да ги искористи неговите знаења тогаш кога тоа му е потребно.

Во нашата земја, особено ситуацијата со толкувањето на функцијата на хакерот како дел од глобалното IT општество е ТАПА. Необразованите луѓе немаат ни слушнато за овој термин, а пак тие кои слушнале не знаат што сѐ крие зад него. Заедницата на хакери во Македонија постојано се труди да ги промовира придобивките од експлоатацијата на знаењето на хакерите и производите кои веќе се спремни за користење. Мејстрим медиумите и понатаму ќе продолжат со злоупотребата на овој термин за нивните информативно-комерцијални цели, па секогаш кога нивните медиуми ќе бидат мета на хакерски напад ќе плачат дека за тоа немало потреба и дека тие се само невини жртви и случајот ќе го пријават во полиција. Последното нешто што треба да го знаат: тие никогаш нема да запрат.