Ој људи, одамна немам чкртнато 2 реда на блогот.. како и да е.. еве ме од Низоземска.

Речиси 1 месец работам во Амстердам како онсајт ангажман за матичната фирма од Македонија. Иако се токмам веќе некое време да споделам дел од искуството за работата и живеачката, шо можда на некој некогаш би им се нашло, се повеќе се мислам тоа да го направам само за второто, со оглед на фактот што не работам директно за холандска фирма, едноставно тука добив ангажман. Меѓутоа ќе пробам да опфатам добар дел од работите кои ги заприметив и доживеав изминатиот период.

Локацијата е критична. Амстердам. Градот на СЀ. Има буквално СЀ. До степен да почнат да ве нервираат туристите (иако и ти не си нешто многу подобар од нив), па се до момент кога се излежавате во бродот на колегата кој ве вози низ каналите на северно-европската Венеција. Во Амстердам се чини е убаво само кога времето е убаво, затоа што тогаш градот се доживува онака како што е замислен. Скромно раскошен и бизарно перверзен. Нема облакодери и висококатници, меѓутоа тоа го прави град за кој после недела-две би се запрашале дали сакате да се вратите таму од каде што сте дошло. бве неколку работи што ги заприметив кај Холанѓаните со кои се дружам, кои испаднаа прекрасна багра, и тие со кои не се дружам, а успеав да им украдам впечаток:

• компири; многу компири;
• скапо е; но scaling факторот е ист за сѐ, така што нема да имате проблем со соодветно планирање да се прилагодите;
• пиво; не како во Белгија, ама имаат многу убави пива. Неколку шо ги зап(ишав)омнав се: Grolsch Weizen (5/10), Johny (8/10), Struis (9/10), Willeke Prael (7/10), Dubbel (белгиско, 7/10), и секако незаобиколливите Heinneken и Amstel (кои имаат многу подобар вкус тука, отколку кај нас);
• не јадат многу; не им фали лесковачка и 15ка со кромид пошто генерално го немаат тој концепт; среќни се со 2 виршли за ручек и 2 парчиња бел-леб со салати, намази и сл работи;
• добро организиран превоз;
• скап добро-организиран превоз;
• Ана Франк, Ван Гог, Рембрант .. who cares? Не сум бил и веројатно нема да одам на овие места; ќе одам на Heinneken Experience тура, можда ќе закачам некоја слика отом-потом;
• Има курви и дрога. И тука би сакал да го запазам простиот наш менталитет на стереотипизација на сѐ што нѐ потсеќа на нешто; Во ист контекст како што Албанците се лоши пошто сакаат да ни ја земат земјата, а американците се прости, глупи и дебели, генералниот впечаток кога на некој му кажеш дека одиш Амстердам е дека ја имаш привилегијата што одиш во земјата на курвите и дрогата (лесната). Тоа се ок, меѓутоа во Амстердам и цела Холандија можеш да видиш уште куп други работи за кои никој не знае (пр. дека Рембрант живеел во Амстердам). И тоа е малку жално, меѓутоа ок.. сакаме да генерализираме, да, одиме кај курвите и дрогата; Бонус: хомофовите да си седат во Македонија пошто во Европа има хомосексуалци многу;
• Smartshops – покрај печурките (аман!) и енергетските супстанци (природни, велат), може да се најдат прекрасни работи кои мене ми прават ќеф, како на пример светло за чешмата, магнет за фрижидер за отворање на пиво, итн. Овде ќе одам по некои работи пред бегање, пошто нели, пред бегање парите се најлесни;
• да не спомнувам брендови и величества од типот на MediaMarkt и сл.
• бродови, вода, вода, дожд, многу вода, дожд, чадори, кабаници, вода, бродови;
• холанѓаните научиле да живеат со водата; соживот, јеби га;
• фини, воспитани, луѓе, знаат 99% англиски; не се замараат со вас и вашите проблеми;
• мултиетничка, седум-факинг-наесет милионска земја; функционира;
• има споменици, стари споменици; нема кичерај како шо има во Скопје (и допрва ќе има), има ред, поредок и пред се Демократија;
• некој од колегите спомна дека за корупција го сметаат фактот што полицајците стојат на места каде што возачите обично би возеле брзо, за намерно да ги казнуваат; хехе; душички;
• цвекиња, лалиња, за иљач не видов; можда дека е лето и факинг врни 3/7;
• педантни, но не како шо знам.. други европјани шо сум видел;
• солидарни; не сакат да им се правиш паметен дека нештото го разбираш – ценат ако прашаш;
• многу постресни од, пример Белгијците (барем тој впечаток шо го добив од мојот 5 дневен престој во Белгија пролетта);
• многу помалку стресни од Балканците;
• вода;

Од аспект на тоа како е организирана работата таму каде што сум јас, реков, нема да зборувам. Мило ми е што постигнувам резултати и шо тие резултати се базирани на добар систем за мотивација, тимбилдинг итн. меѓу вработените.

Мило ми е што турнав некои професионални предрасуди генерално за европејците, а бога ми ги зацврстив тие за кај нас. Барем со тие со кои имам искуство. Според мене, промената е основа на секое освежување кое како сакаш речи – вродува со успех. Она што професионално се разликува добар програмер од Македонија и добар програмер од Холандија, е шо никој со 2 дена искуство нема да ти се прави шалабајзер, понижува и вреѓа, туку ќе гледа да те искористи максимално, со муабет, пракса и сл. И почитта. Програмерите со кои јас имав контакт имаат почит кон својата професија – и програмираат. Не чекаат да помини летото за да навалат проектите.

Толку засега. Бидете ми убави и кротки како јагниња.
Патем: Јава 7 излегла. WHO GIVES A FUCKING SHIT?! :)

Вика ЗАМП.

Се сетив на неколку песни од Владо Јаневски и компанија, кои ако не се работи за откупени авторски права, во целост на убиваат оваа кампања уште од старт. Побарав мислење и од ЗАМП, со надеж дека за брзо време ќе добијам одговор. Дотогаш – да видиме..

Песната „Што и да е ќе помине“ – Shazam ми ја препознава како “Il Pianto Della Luna” од албум Soy El Bandido – италијанска песна за која не можев да најдам соодветен запис за да потврдиме дали е истата музичка композиција.

Next. Да не го навјаниме Владо наеднаш, еве нешто од Каролина:

Во паралела со ова:

Понатаму.

Во паралела со ова:

„Твојте очи“:

vs. „Твоје очи“

Па „Scooter – Nessaja“ (фала до Александар Јосифовски):

контра Владо:

Шо знам. На пазар јас ова не би го купил, а не па преку ТВ. Да не почниме да рчкаме дали цела музика на Јован Јованов е легално купена од продавница или преку Интернет. На Есма простено ѝ е. Ѝ требаат пари за хуманитарните цели, нели, па нејзината кауза е оправдана.

Во продолжение, благодарение на Александар Ангелов линкам кон ВББ – пост од 2008.

Пред 3-4 години в раце ја држев книгата „Трепнување“ на Малком Гледвел (Blink – Malcom Gladwell). Многумина се прашувале дали старата грчка скулптура е оригинал или фалсификат. Дошол некој батка и само што ја видел рекол „фалсификат е“. Кога го прашале зошто, тој им рекол (параф.) „не знам, тоа е мојот првичен впечаток, а нему му верувам“. Тоа може да биде основата за почетокот на овој текст кој треба да дојде како кратко резиме после социјалната проблематика (особено при имплементација кај социјални мрежи) со која неодамна се запознав, а се базира на стриот добар пример за тоа што е постаро, јајцето или кокошката. Кога за првпат би му го поставиле ова прашање некому (особено млад човек) тој влегува во т.н. бесконечна јамка или infinite loop. Одговорот секогаш ќе биде валиден. Јајцето било пред кокошката, кокошката го снело јајцето, итн. Сето тоа ако се стави во контекст при оформување и реализација на идеја за почеток на бизнис може да биде и тоа како од голема помош, имајќи го во предвид прогресот кој може да го донесе при оформувањето на идејата. Со овој концепт се запознав точно пред … *гледа на сатот* .. 15 минути. И бев фрапиран. Изненаден. Голем број од производите кои ги користам секојдневно практично се движат благдарение на успешниот пример на овој концепт, свесно или несвесно. Apple има голем број на купци не затоа што компанијата произведува оперативен систем и хардвер со кој ќе може да зборувате на телефон, туку поради постојаното бркање на производ контра платформа, или поконцизно, производителите на софтвер за Mac OS креираат софтвер кој има потреба од овој оперативен систем, овој оперативен систем, пак, би бил досаден и за 2 дена изгустиран од корисниците ако постои само како таков без купот софтвер кој Apple го има на iTunes. Истиот проблем може да се земе во предвид кога се зборува и за слободниот софтвер. Бројот на корисници на GNU/Linux, статистички, се зголемува од ден на ден. Тоа не е исклучиво само заради тоа што GNU/Linux е брз, стабилен и ефективен, тоа е заради навистина големиот број софтвер кој е достапен за него. Од друга страна, лиценцниот модел дозволува постојано проучување на изворниот код кој ја надополнува „великоста“ на овој оперативен систем, а со тоа и целото движење. GNU/Linux не може без изворен код. Изворен код без слободен оперативен систем е патетика.

Воодушевувањето доаѓа во моментот кога заинтересираниот субјект кој размислува и конципира одредена идеја го сфаќа проблемот на јајцето и кокошката. Идејата како таква, дури и со тежина на една мисла која не треба да се игнорира, е многу моќна работа и отсекогаш сум верувал на идејата. Сум ја елаборирал и сум ја воспевал и на крајот (скокни ако звучам како очаен Скиентолог), таа се отвори со цела своја ширина и моќ, во моментот кога беше само една. А сега се 1000. Идејата е хермафродит и се оплодува самата. Кога Вие како млад автор дојдете до само една идеја, таа утре ќе има милион деца. И гледајте да не игнорирате ни едно од нив затоа што се многу гласни.

Во 2003та се појавува текст (како дипломски труд) кој го елаборира овој пристап и методологија за пристап при добивање на производ. Особен акцент става врз ефектите што заедница на корисници на мрежата ги има врз „фалењето“ или комплементирањето (“Complementary network effect”) на одреден производ. Земето го за пример според мене сервисот кој може да му служи на многумина за пример за имплементирање на успешна стартап идеја – reddit.com. Колку повеќе ширење на зборот за овој производ од страна на корисниците – толку поголема бизнис вредност за него (имаат одлична маркетинг стратегија за клиенти) – бизнис вредноста без корисниците е ништо. Или пак било кој производител на мобилни телефони за кое важи горе-споменатата парадигма – „немањето на апликации за мобилната платформа, ја осудува самата платформа на неуспех“. Во споменатиот текст се елаборираат 6 основни стратегии за остварување на ефектот на јајцето и кокошката, сума-сумарум тоа оди вака:

Сигнализирање на долгорочна посветеност врз успехот на производот и воспоставување (фер) конкурентни цени

Корисникот кога го купува или користи производот сака да биде сигурен дека тој во одреден момент од времето (на неговото користење) нема да престане да биде поддржуван и надградуван. Тоа може да се гледа од два аспекти – првиот би бил хардверскиот аспект – кога купувате кола или Nintendo Wii, сакате да се осигурате дека Toyotta и Nintendo по 2 месеци откако ќе им го купите производот, нема да се предомислат и прогласат производот за неуспешен, а со тоа и прекинат поддршката и сервисирањето за овие производи. Корисникот треба да има доверба во самоувереноста на производителот со тоа што кога производителот го убедува дека „тој“ производ е најдобар – тоа да биде долгорочно, со долгорочна бизнис и корисничка вредност и взаемна размена на услуги (да, взаемна). Сигнализирање на високи инвестиции во одреден производ би требало да биде клучен чекор кон оформување на мислењето на купецот на начин што во тој случај на купецот му се кажува „ние инвестираме милиони во овој производ – и нам не би ни се исплатило да пропадне“ (во овој контекст авторот/те го даваат примерот со Microsoft XBox – за чија промоција своевремено биле потрошени над $500 милиони. Вториот аспект (би дошол како надоврзување на првиот) е секако софтверскиот аспект, или, кога продавате производ за сметководство, сметководителката која нема врска со развој на софтвер треба да има доверба дека тој производ утре нама да биде тргнат од пазарот, ниту изменет за 480° па по следната надоградба да не го препознае.

Друг пристап кон оваа стратегија е ослободувањето на кодот на одреден производ. Кога изворниот код на некој (софтверски) производ е слободен, корисникот може да биде сигурен дека и при примена на катедралниот бизнис модел за слободен софтвер (vs. базарниот) – неговиот производ ќе биде т.н. форкуван и неговиот развој ќе продолжи понатаму (можеби со друго име).

Користење на „назадна“ и „странична“ компатибилност за искористување на придобивките од тековните комплименти

Овде влегува долгорочната поддршка за идни верзии кои ќе бидат компатибилни со суштинската поента на производот. Тоа би значело, ако Вашиот производ произведува лалиња, неговата следна верзија не треба да почне да произведува кокичиња. Неговата следна верзија треба да произведува кокичиња – веднаш откако ќе бидат произведени лалињата. Или со конкретен пример – кој би го користел Facebook во толкав број ако тој наеднаш стане сајт за спортски вести исклучиво? Проблемите со компатибилноста произлегуваат од потребата за решавање на назадната и странична компатибилност со претходни верзии на производот, и за тоа се грижи производителот.

Експлоатација на неправилни мрежни топологии

Оваа стратегија ја потенцира важноста за постепено развивање на одреден сервис преку искористување на модуларни сегменти наменети за одредени заедници и група на луѓе. Конкретен пример имаме и во Македонија, многумина можат да добијат глобална слика за новостите во светот преку следењето на Google News. За сметка на тоа, Time.mk на дневна основа има над 40.000 посети и на самиот автор му даде можност неговиот производ да го прошири на други јазици и групи (албански, словенечки, српски, итн.). Преку наоѓањето на помал сегмент во помалите мрежни услуги, производителот неговата идеја би можел да ја имплементира на ниво на тие подгрупи и потоа дополнително да ја прошири.

Влијанието врз компаниите кои го користат Вашиот производ

Авторот на оваа теорија го дава следниот пример. Кога Сони и Филипс го лансираа компакт-дискот (CD), во тоа успеаја поради тоа што успеаа многу лесно овој производ да го претстават пред продуцентите и оние кои се бават со производство на музика/мултимедија. Најважно од сѐ, тие им пристапија на продуцентите и издавачките куќи со фактот дека произведоа производ (CD) кој е „отпорен“ на пиратерија. Од сегашна перспектива тоа делува смешно – но тогаш функционирало. Над 650 музички наслови беа достапни за CD плеерите во моментот кога тие (плеерите) почнаа да се продаваат. Пристапот и односот кон клиентите е многу важен во оформувањето на алка на користење и доверба на релација производител – клиент.

Овозможување на независна работа за основната функција на производот.

Производот треба да ја обавува основната функција за која е создаден во секој момент притоа нудејќи ги останатите продобивки за клиентот при неговото користење. Во предвид се зема уште една приказна за Philips. Кога оваа компанија го претстави плеерот за видео-дискови (VDP) во 1979, како конкуренција на домашното видео (VCR), тој производ имал делумно подобар квалитет во сликата за разлика од VCR-от. Како и да е, домашното видео во тој момент веќе имало предност од 3-4 години во употреба и веќе се наоѓало во домовите на над 3М корисници ширум светот. Тоа се должи на поставеноста на домашното видео и примената и одличното функционирање на неговата главна функција – гледањето видеа.

Авторот во овој контекст го зема во предвид успешниот пример на Delicious, сервис со висока самостојна вредност преку можност за зачувување на букмарзи во мрежен облак притоа имајќи силен импакт врз мрежата и влијание со своите социјалните вредности.

Вертикално интегрирање во критичката маса при несигурна достава на производот

Wait. WHAT?! Ок. Ова малку и мене ми е нејасно. Оригиналниот наслов на оваа точка е “Integrate vertically into critical complements when supply is not certain”. И секако, малку специфична работа, но заклучна точка во разработувањето на стратегиите за решавање на проблемот (или примена на проблематиката) на кокошката и јајцето при креирање и достава на одреден производ или услуга до корисникот.

„За справување со проблемот на јајцето и кокошката, компаниите мора да најдат начин за непречено доставување на услугата до самиот корисник, односно конзумент. Со вертикалното интегрирање во одреден сегмент на даден производ како и основниот производот (земено како две одделни целини), компанијата може да се обиде да осигура адекватна достава за двете. Nintendo е производител на игри за нивните конзоли, но Microsoft и Sony спонзорираат многу од нивните познати игри.

Вертикалната интеграција е ризична – како што за тоа сведочи компјутерот на Apple од касните 80ти и рани 90ти години. Со ваквото тесно интегрирање, Apple ја затвори можноста за конкурентите на пазарот да овозможи различни (конкурентни) сегменти и основни производи.“

Забелешки и критики, како и погрешно толкување на одредени точки од текстот би биле и повеќе од добредојдени.

Оригинален извор.

или…

Како најбрзо да бидете казнети по основ за користење на пиратски материјали

Искуството кое неодамна го имаше моја блиска личност би требало да биде конструктивно за сите слични случаи кои во иднина ќе се решат да го направат истиот избор. И бонус – би можеле да најдеме мултиплатформски софтвер за работа во аптеки (материјално/фондовско) кое ќе ги реши проблемите на многу фармацевти во Македонија. Затоа и пишувам.

Денот беше сончев. Многу блиска личност, ама кога велам многу – мислам многу, се реши неговиот долгогодишен „пријател“ (компјутер), да го озакони и преку матичното на Мајкрософт да го легализира. Тоа е добар чекор имајќи во предвид дека казните не се мали и дека практично таа пракса му е наметната од непостоењето на добар слободен (или во крајна мера повеќе-платформски софтвер) за работа во аптека. Своевремено ко бев млад, убав и со 20кг. помалку, имав напишано софтвер кој беше прилагоден на потребите на само таа установа – па ми беше мака да го генерализирам и да го објавам кодот. Моја грешка. Сепак – кодот беше лош, почетнички и забавен, мора да признам (имаше променливи од типот QString misejadi и сл.). Што и да се случи, Битола како мал град понуди 2-3 потенцијални „претставници“ на Мајкрософт, или претставници на претставници на бабата од трето колено на Мајкрософт. Избравме една и поради желбата да не му наштетам со текстов на дечкото кој практично го опакости и потврди сето мое сомневање за квалитетот на гигантската компанија (а кој заслужува и тоа потпишано со две раце и ставан како банер по сајтови и блогови!) – нема да и го објавам името. Најпрво, избравме Windows XP производ. Покрај тоа што ние не сме знаеле дека од продажба и поддршка WinXP е веќе повлечен, ете, за изненадување дечкото ноншалантно и лагано си одговори „да бе, има.. елате земете“. Откако дискот беше набавен, за жал морав да се вратам во Скопје, компјутерот на кој требаше да биде инсталиран оригиналниот Windows Xp отиде кај човек кој и онака веројатно повеќе ги разбира тие работи под Windows (вистина, Windows немам користено повеќе од 10мин. уште од далечната 2001. жими се!). И БАНГ! Серискиот код невалиден. The serial code is not valid. Тину нину нину …

Кога се јавив во Мајкрософт да прашам дали таа фирма е нивен соработник и претсавник (официјален риселер итн.) ми испратија листа со катаљарда компании и фирми од Македонија и во која, на мое не толку големо изненадување, ја немаше фирмата од каде ние купивме диск со „оригинален“ Windows XP. За волја на вистината дискот бил спакуван оригинално и сѐ ветувало дека ќе биде во ред. Моја претпоставка е дека Мајкрософт прави долгорочна лиценцна политика со следното објаснување (хипотеза). Предвидува рок на „живот“ на Windows XP, откако ќе помине предвидениот датум – дискот и инсталацијата веќе не се валидни. Но препродавачите ги продаваат и најчесто граѓаните се тие кои наебуваат и ги плаќаат пеналите за користење т.е. некористење на легален софтвер. Дечкото во Мајкрософт не беше особено заинтересиран да слушне за што впрочем се работи – му кажав дека ќе одам на плоштад во маица и транспарент од Мајкрософт и ќе почнам да ги мавам случајните минувачи – само се насмевна (патем – алегоријата е валидна!). Она што би сакал да го потенцирам и запрашам во моментот е:

• поради тоа што луѓе кои решиле да користат макар и легален мајкрософтов софтвер наебуваат поради скубаци од рангот на кој ние налетавме, дали некој сноси одговорност за претрпената штета која може лесно да се пресмета, и нефункционирањето на компјутерите (во случајот ~1 недела) во тој период? Дали би сноселе одговорност ако наместо дегените за проверка на легитимноста на софтверот, намине пазарна инспекција и ја казни установата за неиздавање на фискални сметки?
• зошто, ЗОШТО, ЗОШТО побогу, се продаваат стари дискови и зошто Мајкрософт во Македонија не води сметка за повлекување на застарените дискови? Мене, кога би бил краен корисник, ИЧ не би ме интересирала нивната лиценцна политика – па ако сака Windows 13 нека има излезено – ако купам WinXP -сакам тој да е ВО РЕД!
• дали во Македонија постои софтвер кој би работел под GNU/Linux, со редовни апдејти и ажурирање, како и примена на фондовски измени со што би се избегнале сите слични сценарија (искуството со ваквиот софтвер за Windows кој во Битола го користат над 50% аптеки е СТРАШНО и дополнителна приказна која нема да ја елаборирам) ?

Личен совет – проверете си што купувате – и проверете дали тоа што сте го инсталирале ако веќе користите неслободен софтвер Е навистина легално. Товарот (потврдено) паѓа на ВАС, корисниците на софтверот. Јавете се на бројот 02 3211 004 (БСА Македонија) и кажете им дека сакате да проверите дали вашиот проклето неслободен софтвер е проклето валиден и легален затоа што тогаш кога сте сакале да го легализирате (за што во спротивно и казнуваат со големи суми) – не сте успеале поради постоењето на све и свашта кое го крепи и рани земјата.

Вчера (вторник, 16/03/2010г) на македонската телевизија, која се нарекува македонска само заради тоа што се наоѓа во Македонија, се емитуваше програмата „Без пардон“, на г-ѓа/ца Анита Петкровска. Во емисијата гостуваа двајца професионалци кои изнесоа свои гледишта кои во најмала рака беа полни со предрасуди, непрофесионални и за луѓе кои нешто повеќе се технолошки писмени – смешни. Проблемот со презентирање на факти кои може се неточни во Македонија не е проблем. Мислам, тоа го правеле уште одамна луѓе блиски на Мајкрософт, на чело со г-дин Илијанчо Гаговски па се до некои други ситни фаци кои го толкувале слободниот софтвер и GNU/Linux (во контекст „линуксот“) како систем со помала софтверска безбедност за разлика од другите неслободни пошироко користени платформи кои компаниите кои стојат зад нив и кои ги претставуваат ги промовираат.

Вчерашната емисија ни даде перспектива за која никој не се сомневал, нештата во Македонија сѐ уште не се сменети и најверојатно тоа нема да се случи за скоро време. И покрај многубројните апели и повици за информатичко описменување на луѓето па и на квази професионалците во Македонија од младите кои очигледно повеќе ги разбираат сите овие работи се чини дека целата работа на заедницата на слободен софтвер во Македонија не вродила со плод кога како референтна точка имаме стручњаци, едниот професор за сертифицирање на борба против хакери, другиот претсавник на министерство кое не успеав да сконтам кое е во текот на целата емисија. Во контекст на сето тоа, македонската твитер заедница помогна да се проследи емисијата онлајн, онака како што доликува во 21ви век. Но сето тоа не беше натпревар помеѓу Македонија и Грција во која Македонија победува и чија победа селекторот на македонските ватерполисти ја посветува „на македонската нација“ (при што се мешаат спортот со политиката – ПАК), ова беше нешто што на многумина им го дигна адреналинот, ги разочара и ги натера да преиспитаат каде живеат. Цела среќа што МТВ овојпат како „помртва никогаш досега телевизија“ уште еднаш ни го претстави своето кретенско лице кое просто говореше „немој да сте платиле радио-дифузна такса!!“. Водителката просто беше легенда во етерот. Нејзините прашања беа нешто слични на прашањата „дали може да забременам после секс со перница“ во корелација на IT и сексуалното необразование, нејзините гости кои таа ги избрала да ѝ го појаснат целиот хаос на Интернет со „хакерштината“ која нѐ демне не беа ништо повеќе од личности кои немаат елементарно домашно воспитување, а камо ли IT образование со своите серитификати. Не се работи за податоците кои овие двајца ги изнесоа, се работи за тоа што нивното чувство дека ги гледа добар дел од македонската јавност воопшто не повлијаило врз изборот на речениците и фразите кои ги користеа за да одговорат на прашањата на водителката.

Не дека сум нешто попаметен, ама кога јас би бил на телевизија во одело, па макар и кај Миленко-пеам-химни-на-формула1-цена-поволна-Неделковски, би знаел дека ме гледа раја и би внимавал шо би зборувал. Не би сакал да ми играат мајтап и за мене да отворат цел таг на Twitter во кој ме исмејуваат и без да го споменат моето име затоа што не би го знаеле (се крие зад маглата на кретенизмот) би ме омаловажувале и дркале анонимно. После тоа, бркањето на „злобните хакери“ не би било ништо повеќе од обична фарса во која страсниот готвач кој има профи блог за готвење ги изгорел палачинките додека најголемите Интернет тролови биле кај него на гости. Простете за речникот што го користам, но досегашното искуство ме научи дека со вакви личности просто не може да се користат поинакви епитети. Еве, се трудам да најдам нешто паметно, но нивното непознавање на елементарна IT култура ме турка на фотелја цело време, не ми дава „да гугнам“.

Во текот на целата емисија се зборуваше за хакерите, за тоа колку злобни, лоши и мрачни типови се тоа. Па за нигерискиот ланец на измами, начините за кражба на информации за злоупотреба на кредитни картички, и секако за тоа како да се заштитат корисниците, при што водителката ко излезена на кафе на широк-сокак си праша „зошто ако Microsoft е толку напаѓан систем не му дадеме шанса на Apple или Linux“. При што предавачот од „Семос едукација“ в очи нѐ бодна со неизречено давање до знаење дека Македонската IT култура се темели на кретени во „туксида“ кои ќе речат „Microsoft е најкористен оперативен систем кој е позаштитен од Линуксот затоа што корисниците на Линуксот не прават редовно апдејти и затоа Виндоусот е подобар од Линуксот“. Почитуван господин чие име не го знам, мене не ме боли тоа што го напаѓете оперативниот систем GNU/Linux (потцртајте со дреч-жолто, тоа е целото име на „Линуксот“). Мене ме боли тоа што вашата игнорантност допира до рајата која е ранлива од неписменост. Немојте да турате латиница во писмото кое на нецелосно описменетата нација му се сервира како глаголица. Тоа му смета на заедницата на слободен софтвер од Македонија која се труди таа писменост дека IT светот не е составен само од неслободниот Microsoft софтвер кој вие, разбирливо, преку вашиот трул бизнис модел се трудите да го оправдате. Дали сте свесни дека над 90% од Интернет нападите од КРАКЕРИ во светот се врз оперативниот систем Microsoft Windows. Од каде оправданоста дека GNU/Linux е најнапаѓан оперативен систем? За таа цел, си земам за право да ви го дадам следниов предизвик: Ќе поставам компјутер со инсталација на оперативен систем од широко-користените крајно-кориснички GNU/Linux дистрибуции како што се Ubuntu, SuSE Linux, Arch Linux итн.

Ви давам за предизвик, пробајте да ја докажете оправданоста на фактите зад вашите зборови и пробијте ја заштитата врз оваа инсталација. Доколку успеете, ќе се повлечам од сите мои слични коментари, ќе објавам извинување со весник до Семос мултимедија и министерството од каде што беше претставникот во емисијата и никогаш повеќе нема да коментирам емисии од овој тип без разлика на омразата, незнаењето, неписменоста и имецилноста презентирани во нив. Но, во спротивно, ќе мора да констатирам дека вие не само што не сте мажи кои стојат зад нивните зборови, ниту пак професионалци кои не си ја знаат работата за која се добро платени, туку ќе мора да констатирам дека вие не сте луѓе со доблест да се одзвиете на основен предизвик и да ја докажете оправданоста на зборовите кои ве прават она кое што вие го предизвикувате – човекот, луѓето.

Господа ква-квази професионалци, Google Chrome не е пребарувач, кај „Линуксот“ не се прават ретко апдејти, напротив, се прават многу почесто него ли кај другите оперативни системи, „Линукс“ не влегува во Македонија благодарение на министерството за информатичко општество, GNU/Linux влегол во Македонија многу порано, порано и од вас, и од оваа влада, и од таа претходната која потпишуваше договори со Microsoft и нѐ оштети сите нас од наш џеб, и од Илијанчо Гаговски и од сите кои сега сето тоа го побиваат. Тоа се случи благодарение на оние кои вие ги оквалификувате како криминалци и малтене технолошки педофили кои мастурбираат на вашите инфантилни зборови – ХАКЕРИТЕ. Како лекција пред спиење би било фино да ги прочитате разликите во термините на „хакер“ и „кракер“. И за крај, битна разлика која „подземјето на интернет криминалот“ ја знае за разлика од министерството од каде што дојде господинот претставник кој седеше на средина, 10% од 100.000 евра не се 1000 евра. Математика, едноставно е.

Почитувани млади и амбициозни корисници на компјутери: Избегнувајте ја „вистината“ која вакви лажни професионалци ја презентираат на наци-телевизии како што е МТВ. Учете ги работите сами, дознавајте ги сами, навлегувајте во нови искуства и предизвици, искусете ја технологијата од прва рака – ХАКИРАЈТЕ и не дозволувајте да бидете манипулирани на тој начин што ќе ви кажат дека хакирањето е зло. Кракирањето Е зло, хакирањето е тоа што овие СЕН-сертифицирани бачковци ги донесе пред широката порта на Ани.

Секогаш го имам тоа чувство, дека тимот и целиот сајт кој тимот го град ми се обраќа кога го посетувам од време на време (последно само при линкање). Денес сфатив што www.on.net.mk сака да ни каже. Еве графичко толкување на најпосетуваниот македонски сајт и тоа како според мене ни се обраќа со секој клик на и кон него:

*spoiler*alert* – предупредени сте.

Го гледав The Shutter Island онака.. апансас. Немајќи идеи како да го поминам после-работното пладне, оп се најдов нацртан прво во Амати на палачинка па потоа во Рамстор киното, салата број 1. Претходно колега мој расправаше за тоа како Шатер Ајланд е најдобриот филм шо некогаш го гледал. Шо знам, секој си има свој вкус за уметност, многу не се потпирам на туѓите изразувања и тумачења за битноста на тоа што го гледале, слушале или читале. Филмови кои мене ми се допаѓале за други биле катастрофа на платното, и vice/versa. Последен таков филм беше 2012. Искрено јас на 2012 се смеев поради апсурдноста и глупавоста на сцените. Американштината смрдеше во секој фрејм. На други пак им се допаднало. Трети ми кажуваа како некои луѓе дури и со плачење излегле од салата после проекцијата. Јас излегов со тешка газо-болка и шубе за потрошените пари. И така би The Shutter Island.

Абе, генерално приказната оди во правец кој е веќе виден. Неочекуван крај, неочекуван исход, дечкото скренал па си ја споебал фамилијата која претходно била споебана од жена му. Нека. Кога го видов Леонардо на бродот на првата сцена, прво шо помислив е дека бродот и овојпат ќе се зачука во некоја санта па ќе трча како Џек во Титаник спасувајќи ја таа рибата шо ти Кејт Винслент. Ама не било така. Филмот изобилува со прекрасна фотографија и глума која е на нивото на тим избран од рацете на Мартин Скорсезе, иако лично јас не сум баш некој фан на Ди Каприо и го сметам за недоизграден глумец со убав физички изглед но не и јака страна од аспект на глумата, мора да кажам дека јас од филмот сум ШО-КИ-РАН. Филмот продолжува со пристигнувањето на Теди Даниелс (Леонардо Ди Каприо) и неговиот партнер Чак (Марк Рафало) на островот Шатер каде што се наоѓа најголемата и речиси озлогласена институција за лекување на лица со психолошки проблеми и личности.

Даниелс со него ги носи траумите и последиците на минатото. Неговата жена умрела во пожар подметнат од „извесен“ Ледис, забеган пироман. Уште веднаш Даниелс му потенцира на Чак „жена ми не изгоре, туку се задуши од чадот, тоа е важно да се потенцира“. На островот Шатер се сместени баш такви Ледис-like матни фаци кои поради нивното психичко потфрлување извршиле или се обиделе да бидат дел од грозоморни убиства. Првиот впечаток пред да се потенцира дека островот е една „голема лудница“ е дека пристигнаа на добро обезбеден затвор, поради целата процедура за проверка на идентитет и разоружување. Теди Даниелс е државен маршал кој со Чак доаѓаат на припомош на институцијата од каде претходниот ден избегал женски пациент со дијагноза на шизофреничар која патем си ги подубила трите деца и ги ставила на маса додека таа јадела. Уште првите моменти во филмот се насетува некоја заебана атмосфера која ви ствара гасови во стомакот. Првичниот впечаток е дека музиката е направена од истиот тип што ја правел грото музиката за саундтракот на Eyes wide shut (Jocelyn Pook). Aма јебеш, не бил тој. Веднаш откако Даниелс ќе почне со неговата истрага се среќава со главниот доктор во болницата, Dr. Cawley (Бен Кингсли) и _случајно_ (и на прв впечаток смешно и асимпатично) е пронаоѓањето на ливче оставено од пациентот бегалец (Рејчел) под керамичката плочка во нејзината просторија, веднаш зад масата, под мусандрата кај апаратот за притисок… не, ок. Под плочката. Ништо не може да избега од очите на Теди Даниелс. На ливчето пишува “Who is prisoner 67? The law of 4“. Некој нешто мучка. Даниелс станува сомничав. Размислува за тоа дека во институцијата која тој упорно ја оквалификува како затвор преку зборот „затвореници“ наместо „пациенти“, се случува нешто што не е баш во насока на пронаоѓањето на изгубениот пациент Рејчел. Бара да се сретне со персоналот но е одбиен. Вечерта Даниелс има кошмар во кој Скорсезе тука како паун ја отвора својата величественост и на еден од најпрекрасните начини за презентирање на сон во филм (според тоа што досега сум го видел), атмосферата во сонот и околностите се доловени преку паѓањето на лисја или дожд или пак пепел врз неговата жена Долорес (Мишел Вилијамс) која во сонот му кажува дека таа е сѐ уште на островот, но дека тука е и Ледис, херојот кој го потпалил станот каде што живееле. Веќе е јасно дека филмот ќе има исход од типот на Идентитет или Мементо. Теди врши испитување на пациентите. Во еден момент од филмот една од испитуваните пациентки бара чаша вода – Чак му ја носи но во моментот кога таа ја пие водата, во нејзините раце нема чаша. Тоа се мали грозни 3 секунди на немање чаша во нејзините раце што уште веднаш асоцира на нешто што подоцна се потврдува!

Во институцијата се наоѓа и еден од најдобрите психијатри во земјата, кој е емигрант од Германија – Др. Наеринг (Max von Sydow). Во тој момент во филмот се открива друг аспект за животот на Теди Даниелс. Тој бил воен ветеран и дел од војската која го ослободила концентрациониот камп Дахау (Германија) за време на втората светска војна. Даниелс има гадење кон германците во целина. Веднаш го препознава германскиот нагласок на Др. Наеринг и почнува со гадење да разговара со него. Овој пак, професионално деформиран, му ги открива аспектите на неговата психа преку разговорот кој го водат. Теди Даниелс е нападен, речит и човек кој никогаш не се откажува. И знае германски што е најјако. Ко из пушке! Му го шљака 2-3 пати на докторот, а овај му објаснува уствари дека е легално доселен емигрант од Германија и дека во тоа нема никаков проблем. После оваа средба Чак и Теди одат на прошетка низ островот, истрагата продолжува. Во напуштената просторија на островот, Даниелс започнува да го открива своето налудничаво лице и да претпоставува дека островот е една голема експериментална база за контрола на умот и дека таквите примери се земени од нацистичка Германија. Дека Др. Наеринг бил впрочем нацистички доктор земен на „услуга“ од страна на Америте за да можат полесно да експериментираат врз луѓе и нивните мозоци. Даниелс почнува да размислува дека психијатријата впрочем е една фабрика за духови, каде секој ќе може лесно да биде испрограмиран да стане она што некој друг сака да стане. Сериски убиец, масовен убиец, или начисто пациент кој ќе им прети на луѓе од интерес. Тогаш Даниелс го открива и бесот кон нацистичкиот режим во чие искоренување учествувал и лично тој. Додека биле во Дахау и ги строеле нацистичките стражари во колона, со пушките вперени кон нив, еден од стражарите се обидел да избега. Еден од американците пукнал во него, по што проследила ланчана реакција од куршуми кон нацистичките стражари и тоа брановидно. Скорсезе е скроз луд. Како бран на навивачи кои ги дигаат своите раце да отпоздрават маскота во движење на теренот, се прикажува убивањето на нацистите во простор-хронолошки редослед. Мене лично убивањето на нацисти секогаш ми било забавно на филмовите. Ова беше дури и смешно. Овој настан врз Даниелс исто така имал голем импакт во неговиот животен моментум и психички импакт. Ги фаќа бурата, а персоналот и полицијата на островот ги пронаоѓа. На состанокот на целиот персонал присуствуваат и Чак и Теди. Персоналот им соопштува дека избеганата пациентна Рејчел е пронајдена. Теди „остварува“ средба со неа и тука веќе почнуваат да се разјаснуваат некои расплети кои следуваат подоцна во филмот. Потоа Даниелс го добива својот втор „напад на мигрена“ додека бурата на островот го зазема својот пик. Му шибаат апчиња за мигрена по што го селат во подрумот, место каде што персоналот оди во случај на олуја.
Би било предолго ако фатам да раскажувам целосно што впрочем се случува во остатокот од филмот. Битен дел е кога Теди оди во секторот кој дотогаш не го посетиле со неговиот партнер. Разговорот кој го водат со личноста која ја пронаоѓа Теди е многу важен и обратете особено внимание на него. Потоа, Теди решава да ја разреши мистеријата што се крие на овој остров. Нешто смрди и тоа не е риба! Со неговиот партнер оди на карпата – „таму горе“. А таму горе Чак сфаќа дека некој го турнал и убил неговиот партнер Чак долу на карпата. Теди почнува да се спушта фино-лепо по карпата како Спајдер-мен, кога на 30цм. од него слетува како нарачано ливче хартија кое верувајте не сконтав кој момент беше во филмот ниту за што служеше. Но наоѓа пештера. Каде впрочем пронаоѓа жена која се вика Рејчел. И тоа не било каква, туку Рејчел-Вистинска, која е доктор психијатар, поранешна вработена во психијатријата. Таа му потенцира дека не е луда, туку дека се крие од институцијата на островот која сака да ја претвори во дух. Разговорот кој го имаат во тој момент е многу интересен и нетривијален дел од филмот. Се сведува на тоа дека штом еднаш излезеш со прогресивна идеја и за тебе излезе името дека си луд, потоа секоја добра идеја е дериват на твоето лудило и никој нема да ја прифати. За тоа дека штом некој одлучи од тебе да направи дух ќе стори се во негова моќ да испадне во право. Па и ќе те направи луд. Ќе ти дава невронаркотици во водата, во цигарите и во храната. Ќе делуваат за 48 часа со парализирање на рацете, па цело тело. Потоа низ окото ќе ти пуштат сонда од која ќе влечат нервни завршетоци од мозокот, по што стануваш многу попокорен пациент и ќе ги слушаш наредбите на „твојот господар“. Истовремено докторката му објаснува на Теди за количеството на болка што влегува во нашето тело – СЕКОЈДНЕВНО. „Што ако некој може да ја контролира таа болка? Ќе те контролира и тебе“, вели таа. Рејчел тврди дека никогаш не била омажена, ниту имала деца. Му кажува на Теди дека е дел од целото тоа сценарио и му потенцира да бега. Овој си заминува. И се случува тука рчка- а-у нешто.. па при крајот Теди дознава дека впрочем никогаш и немал партнер. Главниот доктор му кажува дека тој на островот дошол сам. Па на прашањето „Па каде ти е парнерот?“, Теди мудро одговара „Кој партнер?“. Така функционираат работите.

Но не се откажува, ита накај светилникот, озлогласеното место каде што се верува дека се прават операции на мозокот, се отвора черепот и се чепка директно во мозокот. Таму го наоѓа главниот доктор кој го отвора расплетот на целиот филм. Имено, без објаснување на процесот на крајот на филмот кој мора да се гледа за да се доживее, ќе го дадам сижѐто на приказната. Теди Даниелс, поранешен генерален маршал и воен ветеран од втората светска војна, испаѓа тежок психијатриски случај кој имал фамилија од 3 деца и една жена. Жената се викала Долорес – едно од децата, ќерката Рејчел. Долорес имала еден обид за самоубиство по кој почнала да случа гласови и бубачки како лазат во нејзината глава. Додека Теди бил на работа таа ги удавила сите 3 деца и ги оставила во водата да пловат. Моментот кога тоа Теди го сфаќа е најбизарниот, најшокантниот и полн со делириум момент во историјата на филмовите кои ги имам гледано. Не е дека на сцената се појавуваат мртви деца и болна жена со налудничав поглед која му вели дека „сега децата се прекрасни и ќе ни бидат наши кукли со кои ќе си играме“. Се работи за детали. Како Теди ја фаќа ќерката за ногата, па му дава вештачко дишење. Па тежината и бодликавоста на чувството дека додека тој разговара со неговата жена зад нив стојат нивните 3 мртви деца. Се дознава – Теди Даниелс го создал ликот на Ледис и Рејчел. Никој од нив никогаш не постоел. Неговата психа за да се заштити од убиството кое го прави за да ја ослободи неговата жена созадава лажни ликови како пироман, пациент убиец на деца итн. Дури го создава и локот на Чак – кој впрочем не е неговиот парнер, туку е неговиот животен психијатар кој потфрла да го спаси и излечи од неговото психичко растројство. Теди во тој момент колабира – ја дознава целата вистина и ја признава. Докторите мислат дека е излечен, во спротивно ќе следи лоботомија, отворање на мозокот – rearrange untill he’s sane, шо би рекле Флојд. На крајната сцена, една од најмоќните сцени што ги имам видено – Чак седнува до Теди и го прашува дали сака цигара. Мислејќи дека повеќе нема да го ословува како Чак – затоа што тоа е името „на неговиот партнер“ кој веќе не постои – Теди се врти накај Чак и му вели „ти кажувам, ЧАК, нешто се случува на островот и ќе дознаеме што е тоа!“. Докторот се врти накај останатите и со главата констатира психичка регресија. Во тој момент главниот доктор се врти накај другите, но Скорсезе го дава од далеку – не се слуша кај што го изговара, но на неговата уста се читаат зборовите „do the lobotomy“. Тогаш Теди се врти накај Чак и му вели „Што е подобро, да умреш како среќен човек или цел живот да живееш како ѕвер?“. Станува и доброволно пристапува кон отворањето на неговиот мозок. Интригата останува – се излекол ли Теди? Бил ли воопшто луд? Рејчел во пештерата – вистинска ли е? Ја кажувала ли вистината? Непобитен останува фактот дека сите имиња од халуцинациите на Теди се впрочем акроними од имињата на луѓето кои извршиле трауми врз неговиот живот. Така и со Ледис (Laeddis)- кој се добива како акроним од презимето на Теди – Даниелс (Daniels).

Ниту Last temptation of Christ, ниту било кој друг филм од било кој друг режисер не влијаел врз мене на овој начин. Филмот ме топна. Но и ме згрози. Не знам дали би го гледал пак.

Забелешка: Законот на 4 или The law of four, се 4те имиња од кои Теди ги создава лажните ликови во неговиот живот: “Andrew Leaddis и Teddy Daniels” версус “Delores Chalin and Rachel Saldano”.

Никогаш не верував дека работењето на тоа што сакам да го работам ќе претставува нешто кое ќе ме натера да размислам баш за него. Дали сакам тоа да го правам и зошто го правам? Како тотален newcommer во друг град и ентерпрајз средина, после 6 месеци (и 3 дни) можам да кажам некои работи кои ги научив досега (не технички), кои можеби ќе им се најдат на други wanna-be програмери и луѓе кои мислат дека ако мајка им не им вика зошто гаќите ги фрлаат зад врата посакувајќи да живеат независно од родителите ќе бидат многу посреќни во животот. Не дека во тоа нема вистина, има и тоа прилично многу. Но во текот на созревањето како независна и самостојна личност веројатно и вие ќе наидете на убиецот на вашата креативност и желбата да се работи паралелно и хобито (во случајот активизмот) и работата што ви носи леб.

Кога се преселив во Скопје ситуацијата на приватен план не беше лоша но од друга страна не беше ни онака како што пред година дена (тогаш) ја отсликував. Тогаш престанав да верувам на долгите планови, престанав да им верувам на луѓето и почнав да верувам во најголемиот човек на светот, самиот себе. За да не испаднам еготрипаџија ќе кажам и дека таа промена ме научи на тоа колку сум лош за неколку работи. Како прво грижата за себе не е баш како што очекував дека ќе биде. Често слободата на живеење ме прави да живеам во „речиси штала“, да се враќам сабајле од излегување и „следниот“ ден да одам на работа само по 2 саати спиење. Слободата на живеење си има своја цена. Кога размислувате да се иселите од дома, мислите дека вие ќе царувате во вашиот нов дом. Точно. Мислите дека ќе јадете кога ќе посакате. Точно. Дека ќе фрлате алишта кај ќе посакате. Точно. Дека ќе спиете од 20.00ч. без да објаснувате дека не сте болен и дека едноставно сакате да се одморите. Точно. Дека ќе гледате серија, филм, дека ќе трошите 20 часа дневно на компјутер и тоа нема да ви смета. Точно. Од другата страна на пак имате немиени садови, точно, немиено капатило, точно, небришан под веднаш под креветот каде дишите навечер, точно, немање време кога да ја средите масата која се претура од работи од кои наѕиркува по некоја стара, стара лушпа од банана во дневната соба, неможност да станите од кревет да си направите чај кога имате температура 40 од креветот затоа што претходно ако сте дигнеле t.37.5 сте ја дигале цела фамилија на нозе благодарение на вашата разгаленост и благозданието на фактот дека сте помало дете, неможност да кажете некому како ви помина денот затоа што сте одлучиле храбро да живеете сам (не дека се каам, напротив) во осамена средина, немање решение за острата забоболка која ве мава в мозок во 3 сабајле затоа што го нема постариот брат да ви даде некое супер-ново апче од кое болката врви вака „чкрап“ без никакви странични ефекти, точно. Поткрепено на сето тоа и убиецеот на мојата креативност. Тоа не е самотијата (напротив, сам сум само летово од пон-петок, остатокот од времето ми помина прилично диво, благодарение на широкиот спектрум другари што го имам во Скопје (од СК и дојденци)). Не е ни летната болест (ќе преживеам!). Не е ни далечината на новото работно место, ни 40 степени во сенка, ни сељаците шо ги среќавам, ни бош муабетите на кои мора да се смеам за да не испаднам чудниот. Ништо од тоа. Впрочем и не знам што е убиецот на мојата креативност, затоа што тоа не е „ова“ и да го покажам со прст. Тоа е цел сплет на околности кои уште не излегле на површина. Се работи за процес, жртвување на сето она што сум можел да го имам од материјален аспект, по цена на кариера, знаење и професионално надоградување, како и желбата да покажам дека јас сум тоа што навистина сум јас, пред себе си. Па и пред другите (човек што не се докажува пред другите е лудак и лажго).

Држава не се гради за ден, нели, па и кариера не се оформува за 6 месеци. Ни за 6 години веројатно. Отсекогаш сум сметал дека размислувам пред другите. Се докажало многу пати, па ако сакате и на глава наместете се. Затоа што имам агенда. Да, престанав да планирам, но почнав да проектирам. Проекцијата се состои во генерално гледиште на тоа што за мене значи зборот кариера. Дека еден ден ќе станам и ќе одам во најјаката фирма во Македонија и ќе бидам менаџер кој ќе лижи газ на газдата? Дека еден ден ќе бидам дебел газда чиј газ ќе биде лижан од редица ќелави скубаци кои не ги ни познавам ни поздравувам, а истовремено и ќе лижам партиски газови за да добијам нешто што едвај се нарекува „мое“? Хааааах. No thanks. Тоа за мене не е кариера. Ако нема успех, нема кариера. „Кариера“ можам да го елаборирам во многу долги црти. Само ќе треба да бидам поконцизен, што би било за мене кариера. Кариера е кога двајца се сакаат… не, тоа беше љубов. Значи, каериера е кога некој чувствува, гледа и добива признание, дека сторил нешто за заедницата на која припаѓа истовремено давајќи им шанса и на други професионалци од сличната бранша да се докажат во тоа во кое тој успеал, помагајќи им. Да им помогне на другите преку својата кериера. Мојата кариера би била неуспешна, ако преку неа не помагам на другите и ако преку неа не создавам нешто за заедницата на корисници на слободен софтвер (тоа е заедницата на која припаѓам). Страшно е што денес редица луѓе развиваат софтвер за компаниите и се гордеат како да создале нешто нивно. Ништо од тоа не е нивно, нивно е знаењето, искуството, другарувањето, желбата, престижот… тоа е личен и нивен успех и веројатно претставува единствен успех кој можете да го постигнете во ентерпрајз средина. Ентерпрајз е валкана игра. Кога го продолжувате договорот, сите се задоволни од вас и му требате, ќе ве потапшаат по раменце „супер си, продолжи така и еден ден ќе си на висока позиција“. Трагедијата не е во тоа што ветуваат како политичари (впрочем тоа и се). Трагедијата е во тоа што ако се доволно зрели и интелегентни да знаат дека јас сум доволно зрел и интелегентен и дека им ја разбирам нивната потреба и игра, не би го правеле тоа. Нека дигнат раменици, нека накриват веѓи, само нека не зборуваат тоа што сега го зборуваат затоа штом знам што мислат и што зборуваат. Еден ден, кога повеќе нема да им требате, наеднаш фирмата ќе стане претесна за вас и вашата кариера престанува. И дали? Не. Воопшто.

Не сме зависни од ниту една фирма на светот. Ок, можда од Google :) Но ќе преживееме и ако останеме без работа во било кое време од било која фирма. Која би била цената на тоа да згазат врз вашето човечко достоинство само за вашето его да биде уважено пред егото на другите кога сте „надвор од канцеларијата“? Во тој момент ќе се роди идејата да создадете нешто самите. И да му подарите нешто на светот по кое ќе се сеќаваат на вас. Но пазете, светот се сеќава и на Хитлер. Тоа не би било прекрасен спомен.

Јас лично? Да, ентерпрајз средината ја убива(ше) секоја капка креативност во мене. Но сега се чини повторно станувам свесен за тоа каде припаѓам и што треба да правам во животот. Црпење на знаењето би сакал да постои во секој момент. Па макар и во Аушвиц да бидам. Ќе ја исцедам последната шанса да научам од колегите и фирмата каде работам. Тука целта е оправдана од средствата, секако, затоа што добивам нешто што сам никогаш нема да го искусам, вербално и практично техничко знаење кое ќе ми помогне еден ден кога ќе се вратам од работа да се осетам исполнет како што треба еден млад програмер да се осеќа. Би сакал да го создадам тој спомен за технологијата која од мене направи каков-таков професионалец. И секако, би сакал да го одржам. Во свет во кој немате крилја, затоа што животот така сакал, јеби га, во место во кое сте речиси сами, на позиција каде се осеќате супериорно, а не можете да покажете колку навистина сте… и не можам да се однесувам поинаку.

Не сум го гледал V for Vendetta :( Но видов строга препорака да го сторам тоа и еве го гледам (во тек). Додека го изгледам (и можеби надополнам постов), еве нешто шо ме натера да не вечерам и да останам пред монитор:

„We are told to remember the idea, not the man, because a man can fail. He can be caught, he can be killed and forgotten, but 400 years later, an idea can still change the world. I’ve witnessed first hand the power of ideas, I’ve seen people kill in the name of them, and die defending them… but you cannot kiss an idea, cannot touch it, or hold it… ideas do not bleed, they do not feel pain, they do not love…

Ах, идејата, сѐ уште ја барам!

Вчера, на ден 11ти март, денот кога евреите од Битола беа депортирани од своите домови по концентрациони логори низ светот, убиени, мачени или сакатени, се случи првиот(?) Твитер митинг на актуелните властодршци на македонската твитер заедница. Ме фасцинираа неколку работи, па пошто сум романтичар по душа би сакал да споделам збор-два за ова.

Како прво ме фасцинира тоа што сѐ уште „функционираме“ како скромно друштво на среќни луѓе кои ја пронашле смислата на животот и се берат по дома секоја недела и си кажуваат „јас бев депримиран и плачев, но сега го пронајдов твитер и сум среќен“, баш така американски. Додека другите во Македонија не знаат што е и како работи Твитер и која по ѓаволите му е функцијата, ние веќе се собравме и низ веќе оформените лоби групи и провокативни разговори испивме по некое пиво. Факт е дека Битолското лоби не беше комплетно. Кој учеше, кој беше на мисија во татковината (Битола), па бевме тројца против многуте скопски фаци кои се организираа масовно во мисија за секс со бајтолчанки (ај да сум политички коректен и да напишам дека ова го правеа неженетите/непаросаните/single) па дури и организираа Web2.0 групи/ресурси за промоција на идејата. Секако, кога ова би било политичка кампања би излегол и гласал за креаторот на идејата Арангел Уфо, со слоганот „За клецање, шојма врска? –Заокружи број 69“.

Потоа ми се допадна тоа што запознав нови фаци, па дури и една не-твитерашка која после многу големиот притисок на меѓународната заедница моравме да ја примиме на состанокот :)
Битно е дека сега знаеме кој како изгледа, барем дел од тие што ги пратам и што ме пратат (и што ме пратат од вчера), и сега може да замислуваме кои фаци ги прави и како се смее кога ќе твитне или прочита нешто. Еден од заклучоците, неофицијално, е дека „твит“ е глагол. Твитај, твиташ, твитање… за жал бројот на моите Followers од најубавиот 69 премина на бројката 75, али ајде, ќе пројде болката.

Да ја споменам уште еднаш фасцинираноста од мрежата, Web2.0 концептот, социјалното здружување кое не создава рак, тумор или херпес, туку создава нови пријателства и *шмрк-шмрк* појаки врски на местата каде ново-запознатите твитераши работат. Web2.0 за жал кај нас ќе биде во мода кога Фејсбук и Мајспејс повеќе нема да се, па ме радува што повторно сум дел од заедница на луѓе кои се понапред во размислувањето барем едно 2 години кај нас. Фино е да се користат сервисите кои од нас нема да направат битолчани на широк сокак или скопјани на кеј дозволувајќи ни да мањачиме по Фејсбук сметките, сликите и пораките на другите и потоа да ги смс-ираме истите на истомислениците. Секако останува она дека ако на Твитер напишам дека имам Гонореа, 10 души ќе испратат приватни пораки на други твитераши, а само 2ца ќе прашаат дали сум сериозен… но тоа е духот на социјалната мрежа. Треба да ги пронајдам стварчињата што ќе ми го олеснат твитањето, алатки кои се слободен софтвер и сервиси за кои сѐ уште не знам дека постојат (како што вчера беше случај со tweetup.com) :)

Благодарност до @darko156 за инцијативата за собирот. Требаше да направите повеќе фотки и да ги објавите онлајн (без тагирање) :)